2007: Taking stock – Μέρος Δον (AmeriKKKa)


Αν στην Ελλάδα του 2007 όλα φαίνονται να πέφτουν προς τον Ορίζοντα των Γεγονότων, στις ΗΠΑ είχαμε μια χρονιά εξαιρετικής ρευστότητας, της καλοκαιρινής έλλειψης χρήματος notwithstanding. Και δεν είναι μόνο η ψυχοβγαλτική διελκυστίνδα ανάμεσα στη Βουλή των Αντιπροσώπων και τον Αποφασιστή, ή το roller-coaster με τους υποψηφίους Προέδρους των δύο κομμάτων στην πιο μακρόβια και ακριβή προεκλογική κούρσα όλων των εποχών. Πίσω, πάνω, πριν και πέρα από αυτά είναι η συζήτηση για το δέον πράξαι στη Μέση Ανατολή και την συνακόλουθη μοίρα της Αμερικής ως υπερδύναμης στον 21ο αιώνα.

Εν ολίγοις το ζητούμενο είναι κάτι που θα συνδυάζει damage control στο Ιράκ, περιορισμό του Ιράν και στρατηγική “εξόδου” από την περιοχή, χωρίς να σημαίνει ότι υπάρχει επιλογή που να τα πετυχαίνει όλα αυτά και να είναι ταυτόχρονα συμβατή με το ιμπεριαλιστικό πεπρωμένο της χώρας. Το surge που επιχειρήθηκε φέτος ήταν προφανώς το τελευταίο μέτρο πριν τις επιλογές απελπισίας: μια “μετρήσιμη” βελτίωση των συνθηκών ζωής στη Βαγδάτη μπορεί να επιτρέψει την αποχώρηση του μεγάλου όγκου του στρατού στους επόμενους 18 μήνες, που είναι και το άμεσο ζητούμενο από πολιτικής και επιχειρησιακής πλευράς, με ταυτόχρονη τήρηση των προσχημάτων.

Φυσικά, το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα για το Ιράκ δεν μπορεί πια να επηρεαστεί εύκολα από τις επιλογές των Αμερικανών στη Μεσοποταμία. Όμως το containment του Ιράν με κάποιον ευφυέστερο τρόπο από τον μπαμπούλα του Cheney, η επανεμπλοκή στο Αφγανιστάν με εντονότερη τη συμετοχή ουσιαστικών συμμάχων και ένας λαγός απ’το καπέλο για την Παλαιστίνη, μπορούν να κρατήσουν το τρένο στις ράγες. Κατά τη γνώμη μου όλα αυτά φέτος μπήκαν για τα καλά στο διάλογο που διάγουν οι ελίτ αλλά δυστυχώς το πενιχρό πολιτικό κεφάλαιο της απερχόμενης κυβέρνησης δεν μπορεί να στηρίξει τολμηρές κινήσεις.

Η θέση του φιναλίστ ανήκει σε ένα καθαρά εσωτερικό ζήτημα: ο εξορθολογισμός του συστήματος ασφάλισης υγείας θα είναι από τα καίρια θέματα των εκλογών του 2008 καθώς φαίνεται ότι όλο και περισσότεροι αναγνωρίζουν την ηλιθιότητα/χρεωκοπία του αμερικάνικου συστήματος το οποίο είναι καταδικασμένο να αναπαράγει αναποτελεσματικότητες στην περίθαλψη και ταυτόχρονα να βλάπτει την ανταγωνιστικότητα των αμερικανικών επιχειρήσεων.