Hillary wins NH: Η ανατομία της έκπληξης σε σημειώσεις


Tearin’ up: Εδώ. Συνέβη την προπαραμονή των εκλογών και φαίνεται να έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανατροπή. Η Χίλαρι έγινε ανθρώπινη. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις έδιναν τη γυναικεία ψήφο οριακά στον Ομπάμα, τα αποτελέσματα των εκλογών με διαφορά 13% στη Χίλαρι. Είναι λίγο εξοργιστικό γιατί: (α) το κλάμα μου φάνηκε ψεύτικο, (β) όπως λέει, μέσες-άκρες, κι ο maikwl στα σχόλια του προηγούμενου ποστ, δείχνει ότι η επιλογή ανάμεσα σε τρεις εξαιρετικούς υποψήφιους γίνεται με όρους ριάλιτι. Ο Μπαράκ θα πρέπει να σκεφτεί σοβαρά πλέον να ανακοινώσει την Όπρα ως running mate.

The Pretenderis effect: Τα media είχαν ξεσκίσει τη Χίλαρι τις τελευταίες μέρες, παρουσιάζοντας τον Ομπάμα περίπου ως μεσσία. Η πιο πολυπαιγμένη φράση ήταν “το τέλος των Κλίντον.” Η βάση αντέδρασε, όχι μόνο για τη Χίλαρι, αλλά και για τον Μπιλ. Στο ρόλο του Γιάννη, ο Chris Matthews.

It’s the economy, stupid: Κύριο θέμα σ΄αυτόν τον προκριματικό ήταν η ανησυχία για την πορεία της οικονομίας. Και τα exit polls έδειξαν ότι οι ψηφοφόροι θεώρησαν τη Χίλαρι δυνατότερη σ’ αυτόν τον τομέα. Περίοδοι ανασφάλειας ευνοούν τις πιο ασφαλείς, “δοκιμασμένες” συνταγές κι η νοσταλγία για την εποχή Κλίντον δυναμώνει. Στον Ομπάμα εμπιστεύονται την ελπίδα, στη Χίλαρι το πορτοφόλι.

Zero-sum?: Η στατιστική ισοπαλία που έδιναν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις στον προκριματικό των Ρεπουμπλικανών, σε συνδιασμό με τη διαφαινόμενη άνετη νίκη του Ομπάμα, είναι πιθανό να έσπρωξαν ικανό αριθμό φιλο-ομπαμικών ανεξάρτητων προς το Μακ Κέιν. Στο προηγούμενο ποστ παρατήρησα ότι η συμμετοχή των ανεξάρτητων ήταν συνολικά μεγαλύτερη απ’ ό,τι προέβλεπαν οι δημοσκοπήσεις (που δεν έκαναν προβολές για το μεγάλο αριθμό αναποφάσιστων), αλλά το μεγαλύτερο κέρδος εμφανίζεται στον προκριματικό των Ρεπουμπλικανών.



11 σχόλια


1
Από: buzz

Hillary wins NH: Η ανατομία της έκπληξης σε σημειώσεις – The reality tape…

Tearin’ up: Εδώ. Συνέβη την προπαραμονή των εκλογών και φαίνεται να έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανατροπή. Η Χίλαρι έγινε ανθρώπινη. Οι τελευταί…

9 January, 2008 στις 3:02 pm
2
Από: chaca-khan

Πωπωωω ,θα ξεράσω (με το video)

9 January, 2008 στις 6:15 pm
3
Από: kukuzelis

Τι να πεις ρε γαμώτο Εγώ τη βρίσκω πειστική στο βίντεο. Η επιλογή, για τους Δημοκρατικούς, είναι πολύ-πολύ δύσκολη, σε πάρα πολλά επίπεδα. Από μακριά, πολύ μακριά, μάλλον τη Χίλαρυ θα ψήφιζα. Ταιριάζω και αρκετά καλά στα demographics της… Ό,τι και να γίνει θα ακολουθήσω τη γραμμή του κόμματος…

9 January, 2008 στις 7:04 pm
4
Από: kukuzelis

🙂

9 January, 2008 στις 7:09 pm
5
Από: MadNihilist

Μπα…δεν ήταν και τόσο πειστικά τα κλαψουρίσματα. Όχι τουλάχιστον για τις γυναίκες. Από τη χθεσινή (πολύ καλή και ας επαναλαμβάνεται…) MD (‘Can Hillary Cry Her Way Back to the White House?’) κρατάω παρόλα αυτά κάτι άλλο — σοβαρότερο:

“Hillary sounded silly trying to paint Obama as a poetic dreamer and herself as a prodigious doer. “Dr. King’s dream began to be realized when President Johnson passed the Civil Rights Act,” she said. Did any living Democrat ever imagine that any other living Democrat would try to win a presidential primary in New Hampshire by comparing herself to L.B.J.? …”

Δεν με ενοχλεί -όσο τουλάχιστον ενοχλεί την MD – το ότι η Hillary συγκρίνει τον εαυτό της με τον LBJ. Δικαίωμά της να έχει, μέρες που είναι, λίγο τσιμπημένη ιδέα για τον εαυτό της. Αλλά το ότι ατά κάποιο τρόπο υπαινίσσεται ότι οι μαύροι είναι καλοί για dreamers και ιεροκήρυκες [… jazz musicians perhaps, Gospel singers, basketball players?] …’but if you want the job done right get a white man to do it!’ ?! Ouch, ouch,ouch!

9 January, 2008 στις 10:21 pm
6
Από: MadNihilist

Oh mon Dieu! Εξηφανίσθη το λινκ! [y., you’re in disgrace! 🙂 ]

Πάμε πάλι — στην Μωρήν που δεν πείστηκε από τα hillarious tears:

http://www.nytimes.com/2008/01/09/opinion/08dowd.html?pagewanted=2&_r=1

9 January, 2008 στις 10:27 pm
7
Από: Yorgos

Πειστική την βρήκε ακόμα και κόσμος που την αντιπαθεί έντονα. Εγώ που γενικά την συμπαθώ, πάλι, δεν μπορώ να δω πώς συνάδει μια τέτοια στιγμή αυθεντικότητας με ένα προφίλ πολιτικού κυνισμού και πολιτικού υπολογισμού που δεν έχει και πολλά να ζηλέψει απ’ τον Μιτ Ρόμνι. Ακόμα και την ώρα που μπουκώνει, η Χιλ είναι on message (“some of us are ready, some are not..”).

btw δείτε κι αυτήν την ψιλοαστεία και οριακά σεξιστική, αλλά – φοβάμαι – plausible εξήγηση για τη στροφή της “γυναικείας ψήφου” από την Iowa στο NH.

10 January, 2008 στις 3:14 pm
8
Από: MadNihilist

Επίσης από το μέτωπο των γκρίζων θεωριών…

‘Iron My Shirts’ Taunt Helps Hillary

10 January, 2008 στις 10:14 pm
9

Το συγκεκριμένο είδος προεκλογικού πολιτικαντισμού έχει όνομα–λέγεται Μπερλουσκονισμός. Και η Κλίντον δεν είναι η μόνη που μετέρχεται τέτοιων μέσων: όρασθε π.χ., όσα γράφει ο Κάλντγουελ.

13 January, 2008 στις 4:45 am
10
Από: talos

Κάποιοι λένε ότι το συγκεκριμένο αποτέλεσμα έχει όνομα και λέγεται Diebolt. Δείτε μια εντυπωσιακά και πειστικά (για μένα τουλάχιστον) “ανησυχητική” ανάλυση έδω.

14 January, 2008 στις 12:56 pm
11
Από: Yorgos

Θυμάμαι κάποιες αναφορές στην τρελή διαφορά ανάμεσα στα αποτελέσματα της παραδοσιακής ψηφοφορίας και εκείνα των optical scanners, την επομένη των εκλογών. Δεν έδωσα σημασία γιατί τα περί Diebold είναι πλέον ritual των συνωμοσιολόγων μετά από κάθε χαμένη εκλογική αναμέτρηση. Και τελικά, αυτός ο καταρχήν εντυπωσιακός συσχετισμός μπορεί να μην παρουσιάζει κανενός είδους σχέση αιτίου-αιτιατού — και οι δύο μεταβλητές να οφείλονται σε κάποιον τρίτο, απροσδιόριστο παράγοντα.

Το άρθρο στην European Tribune είναι σοβαρό — και οι ενδείξεις ελαφρώς ανησυχητικές. Αλλά η ανάλυση είναι ημιτελής.

Σε κάθε περίπτωση, αυτού του τύπου οι σκιές ενισχύουν τα επιχειρήματα υπέρ μεγαλύτερης προσοχής και αυστηρότερων προδιαγραφών για ηλεκτρονικά συστήματα ψηφοφορίας.

15 January, 2008 στις 5:26 pm