Blame it on Billary


(…ή γιατί κρατώ ακόμα τα λεφτά μου στον Obama.)

Η νίκη τού Obama στην South Carolina ήταν αναμενόμενη. Δεν ήταν όμως αναμενόμενο το ότι κατάφερε να συγκεντρώσει 23,000 περισσότερες ψήφους από όσο συγκέντρωσαν μαζί McCain και Huckabee το προηγούμενο Σαββατοκύριακο αλλά και να διπλασιάζει τη συμμετοχή των Δημοκρατικών στις προκριματικές [read jubilant Arianna…] Μια καλή ομιλία από τον Obama ήταν επίσης αναμενόμενη. Ίσως όχι τόσο καλή και προσεκτική όσο τελικά η χθεσινή. Ο Obama κατάφερε να απαντήσει μέσα σε λίγα λεπτά σε ένα δεκαπενθήμερο αρνητικής καμπάνιας χωρίς ούτε μία φορά να αναφερθεί ονομαστικά στους Clinton. To ‘status quo τής Washington’ θα μπορούσε να είναι ο,τιδήποτε και οποιοσδήποτε. [Στη θέση του Bill, ακούγοντας την ομιλία Obama μετά το άκομψο campaigning της πλευράς Clinton τις τελευταίες εβδομάδες θα είχα νοιώσει, ει μη τι άλλο, επικοινωνιακά ντεμοντέ].

Η σιγουριά της Hillary για το Super Tuesday ψαλιδίστηκε (το πόσο σοβαρά θα το δούμε την επόμενη εβδομάδα) –σε μια κρίσιμη πάντως χρονική στιγμή. Η αναλογία υπολειπόμενου χρόνου και έντασης/ποσότητας δημοσιογραφικής κάλυψης δεν αφήνει περιθώρια για λάθη ή για συγκαλύψεις. Οι ψηφοφόροι από σήμερα μέχρι το Super Tuesday δεν προλαβαίνουν να ξεχάσουν τίποτα. Πολλοί πρόσεξαν πχ ότι η Hillary σηκώθηκε βιαστικά από το τραπέζι στη South Carolina αφήνοντας ουσιαστικά τον Bill ‘με τα πιάτα’ …και με το concession speech. Πανικός; Ίσως. (Την αναφορά τού Bill στον Jesse Jackson για πανικό την κόβω.). Από μόνος του ο πανικός δεν σημαίνει πολλά –οι Clintons έχουν διαχρονικά επιδείξει μια εξαιρετική ικανότητα να ανασυντάσσονται μετά από κάθε πανωλεθρία. Για να ανασυνταχθούν όμως δεν χρειάζονται μόνον επικοινωνιακό resourcefulness αλλά και επικοινωνιακά αποθέματα. Υπάρχουν ή έχουν αρχίσει να εξαντλούνται;

Το φτηνό (race, drugs, etc.) campaigning έχει, όπως έδειξαν οι μετρήσεις στην South Carolina, μειωμένες προοπτικές και αν ενταxθεί και πάλι (που δεν το αποκλείω) στην επικοινωνιακή πλατφόρμα των επομένων ημερών θα εκληφθεί ως αδυναμία από αρκετούς ψηφοφόρους. Τα δάκρυα και “…me female victim but look: I love our country. Wouldn’t it be nice if I were president?” δεν θα έπαιζαν με τίποτα ως encore κυρίως όταν την προηγούμενη εβδομάδα η ‘super αυτοδύναμη σύζυγος’ ζήτησε απροκάλυπτα ένα χεράκι από τον σύζυγο μήπως και ξελασπώσoν [Τσ, τς … ] To “My God… The media love Obama while they so very ruthlessly trash me… I need someone to love me!” ενδέχεται να παίξει για μια ακόμα φορά το πολύ αλλά με πολύ περιορισμένο αντίκτυπο. Το χαρτί όμως που par excellence τσουρουφλίστηκε την προηγούμενη εβδομάδα είναι ο ίδιος ο Bill Clinton. H Hillary πίστεψε ότι έβγαλε σωστή στιγμή τον άσσο από το μανίκι –τελικώς ίσως ήταν πρόωρα και, ακόμα χειρότερα, ίσως αποδειχτεί ότι δεν πρόκειται καν για άσσο. Μένει να δούμε πόσοι το βλέπουν (ή θα το δούν μέχρι την επομένη Τρίτη).

Το κλίμα άρχισε να αλλάζει στα μέσα της προηγούμενης εβδομάδας αν και τα πρώτα καμπανάκια τα χτύπησαν οι συνήθεις ύποπτοι. Billary (alias’ the 2-headed monster’) was no longer cute. Στα επίσημα και στα εναλλακτικά μέσα άρχισε να διαφαίνεται μια –στην αρχή συγκρατημένη– δυσφορία για την αρνητική καμπάνια και για τη συστηματική διάδοση ψευδών ειδήσεων ή απαξιωτικών σχολίων για τον Obama κυρίως όταν αυτά έβγαιναν, κατά πρωτοφανή για τα αμερικανικά ήθη τρόπο, από το στόμα του Bill Clinton. (Καλώς ή κακώς οι Αμερικανοί βάζουν τους απελθόντες Προέδρους σε ένα λούκι αγιοποίησης — μακριά από τυς πειρασμούς των πάρτιζαν πόλιτικς και τα επίγεια. Ακόμα και στο My Fellow Americans οι Jack Lemmon, James Garner επιστρέφουν στην πολιτική on a non-partisan ticket and with a purely anti-corruption-cowboy-agenda). Ο σύζυγος που με τόση ευκολία φοράει ίδιο χρώμα γραβάτα με το καναρινί ταγιέρ της συζύγου [ούτε cabin crew σε discount airline να ήταν οι δυο τους…] και είναι διατεθιμένος να κάνει όλες τις δουλειές για το χατίρι της κι ας μην ταιριάζουν αυτές σε έναν Πρόεδρο, άρχισε να προκαλεί προβληματισμό, θυμηδία και συχνά θλίψη. Καθώς πλησιάζαμε προς το Σαββατοκύριακο η κοινή γνώμη φάνηκε έτοιμη να πάει ένα βήμα παραπέρα και μέσα από τα μήντιαζ αναδύθηκε δειλά μια πιο πολιτική ένσταση: It is either Hillary or Bill (should the Constitution ever allow it…but it will not.) Pas les deux en même temps. To “Κοίτα… Πάμε μαζί πίσω στον Λευκό Οίκο” –ένα είδος Restauration γαλλικού τύπου– [επιτέλους!] ενόχλησε. Ένας θα γίνει Πρόεδρος των ΗΠΑ. Στο Σύνταγμα δεν υπάρχουν προβλέψεις για couples.

Ο Carl Bernstein μεταξύ πολλών άλλων μίλησε για *καταστροφική* στρατηγική με απρόβλεπτες επιπτώσεις για τις εκλογές του Νοεμβρίου και για το Δημοκρατικό Kόμμα. Oι Ρεπουμπλικάνοι βρήκαν την ευκαιρία να πούν ότι επιτέλους ο κόσμος έμαθε ποιοι πραγματικά είναι oι Clintons αφήνοντας ηθικά ξεκρέμαστους τους υποστηρικτές του Obama και τους liberals γενικότερα ενώ στoυς σημερινούς NYT o Frank Rich λέει αρκετά ξεκάθαρα ότι ένα Billary/McCain election δίνει ξαφνικά μια ανέλπιστη ευκαιρία στους Ρεπουμπλικάνους –δύο Clintons = εγγυημένη συσπείρωση για τους Ρεπουμπλικάνους.

Είναι πολύ δύσκολο να προβλέψει κανείς για πόσο ακόμα θα συνεχίσει ο Bill να γίνεται χαλί στο δρόμο της Hillary για τον Λευκό Οίκο. For everyone’s sake I hope not for much longer. Τείνω σε κάθε περίπτωση προς την άποψη ότι θα δούμε μάλλον μια μάχη delegate by delegate. Η επόμενη εβδομάδα θα είναι και εβδομάδα endorsements μην ξεχνάμε — πολλά θα παίξουν. Ίσως για κάποιους δημοκρατικούς ψηφοφόρους γίνει και το μεγάλο κλικ i.e. Hillary+nomination = ‘Good morning President McCain.’ Είναι ενδεικτικό της μπακάλικης αριθμητικής που μας περιμένει ότι η Hillary, με το αιτιολογικό του να μην πληγούν οι δημοκρατικοί στις εκλογές του Νοεμβρίου [Τώρα το θυμήθηκαν;] στο Michigan και Florida προτείνει την άρση της τιμωρίας… But guess what: στο Michigan οι delegates είναι ήδη δικοί της. […είχα στοιχηματίσει εδώ και εβδομάδες that she would pull a ‘GAP’ at the end!]*

*”Hillary Clinton urged her convention delegates to support the inclusion of Michigan and Florida’s votes (which will also go to Clinton) in the final tally, even though those states are being penalized for violating Democratic Party rules. Analysts say she’s trying up the PR value of a likely victory in Florida.” (Slate)



5 σχόλια


1
Από: buzz

Blame it on Billary (The Reality Tape)…

Πώς οι παρεμβάσεις του Bill στην εκλογική καμπάνια της Hillary βλάπτουν μακροπρόθεσμα τους Δημοκρατικούς και ίσως και βραχυπρόθεσμα τη Hillary τη…

28 January, 2008 στις 4:51 am
2
Από: aristofanis

Καλά τα λες. Έχω επίσης την εντύπωση οτι οι ψήφοι του Έντουαρτντς είναι αντι-Κλίντον ψήφοι, οπότε ο Ομπάμα έχει ακόμα καλύτερες πιθανότητες εάν ο Έντουαρτντς αποσυρθεί.

Η Χίλαρυ είναι εντυπωσιακά αντιπαθής ως προσωπικότητα και εάν οι Αμερικάνοι συνειδητοποιήσουν οτι υπάρχει και άλλη λύση, νομίζω θα πάνε με την εναλλακτική. Αυτό που έχει καταφέρει ο Ομπάμα μέχρι στιγμής, δηλ. να παίζει τη Χίλαρυ στα ίσια, είναι μεγάλη νίκη και νομίζω μπορεί να την ολοκληρώσει και να πάρει το nomination.

Για να δούμε, την Τρίτη τα σπουδαία!

28 January, 2008 στις 8:17 pm
3
Από: maikwl

“My heart belongs to Obama”… πες τα Σκάρλετ μου – πρώτο affair της προεδρίας Obama? :)…
Αll bets are off και μετά το σημερινό endorsement της οικογένειας Kennedy… υποστηρίζω θερμά το στρατόπεδο προβλέψεων MadΝihilist.

28 January, 2008 στις 9:01 pm
4
Από: Tassos

I’m not a betting man (in politics, that is) αλλά το momentum του Σαββάτου νομίζω ότι θα ακυρώσει το παροιμιώδες resilience της Hillary (το οποίο αφενός στηρίζεται στην κομματική μηχανή αφετέρου στο kick-ass προφίλ της).

Βέβαια, δε νομίζω ότι θα υπάρξει περίπτωση δημοκρατικοί ψηφοφόροι να μην υποστηρίξουν τη Hillary το Νοέμβρη αν πάρει αυτή το χρίσμα. There’s too much at stake, ωστε ακόμη και οι τριγωνισμοί της να είναι προτιμότεροι από το ξεδιάντροπο pandering-to-the-base των ρεπουμπλικάνων υποψηφίων.

28 January, 2008 στις 11:51 pm
5
Από: Yorgos

Πολύ ωραίο ποστ. Όντως είναι slash-and-burn tactics που θα κάνουν ζημιά στους Dems το Νοέμβριο. Αλλά παιδιά, το βραχυπρόθεσμο δεν το βλέπω και κρατάω τα λεφτά μου στη Χίλαρι.

Το μέγεθος του Kennedy effect λογικά θα φανεί απόψε στη Φλόριντα — αν ο Ομπάμα μειώσει τη διαφορά στους 10- θα έχει δουλέψει. Αλλά το προβάδισμα της Χίλαρι είναι ακόμα καθαρό στα super Tuesday states. Τόσο καθαρό που βλέπω μόνο ένα σενάριο να κρατάει τον Ομπάμα σε θέση βολής την επόμενη Τετάρτη:

* Μη συντριπτική νίκη της Χίλαρι στη Φλόριντα (<15% διαφορά) [η όλη στάση των Κλίντον στο θέμα της Φλόριντα είναι γελοία, αλλά ο Blitzah θα ανακοινώσει το αποτέλεσμα με το γνωστό βαρύγδουπο στυλ, η Χίλαρι είναι ήδη εκεί για ομιλία νίκης και τα εσωτερικά του DNC δεν ενδιαφέρουν το μέσο ψηφοφόρο]

* Gore endorsement την Πέμπτη [δύσκολο, αλλά όχι απίθανο]

* Καλή εμφάνιση Ομπάμα στο ντιμπέιτ της Παρασκευής

* Απίστευτο blitz στην Καλιφόρνια, το τελευταίο τριήμερο (πολύ χρήμα σε διαφημίσεις, συγκεντρώσεις με Oprah/Al/Ted/Scarlett =). Η Χίλαρι θα πάρει καμιά 15αριά πολιτείες την Τρίτη, αλλά η Καλιφόρνια μετράει για 10. Αν ο Μπαράκ κάνει εκεί την ανατροπή (σήμερα είναι 10-12 πόντους πίσω), ανθίζει η ελπίς.

aristofanis, δεν είναι βέβαιο ότι οι περισσότεροι ψηφοφόροι του Έντουαρντς είναι αντι-Κλίντον.

Κλείνω με ένα σπαρταριστό βίδεον .

29 January, 2008 στις 7:42 pm