Brand-name loyalty? […for the low-risk unimaginative Clinton can]


Αν γνωρίζουμε με βεβαιότητα κάτι, καθώς ξημερώνει στην Αμερική η ‘σούπερ Τετάρτη’, είναι ότι καμπάνια Obama έχει να αντιμετωπίσει –άμεσα– μια ασυνήθιστη για την πολιτική πρόκληση: την αποδυνάμωση ενός brand name. Τα νούμερα δεν θα μπορούσαν να είναι σαφέστερα — ο τυπικός ψηφοφόρος της Hillary είναι παραδοσιακά δημοκρατικός, κολλημένος στο Clinton legacy, non-black, of medium to low income. Τα issues φάνηκε να περνούν σε δεύτερη μοίρα — δια γυμνού οφθαλμού η ομοιομορφία είναι περισσότερο cultural και λιγότερο political. Αντιθέτως ο Οbama, εκτός από την εδώ και καιρό διαφαινόμενη υπεροχή στους μαύρους και στις ομάδες υψηλού εισοδηματικού και μορφωτικού επιπέδου, έδειξε να ελέγχει με αριθμούς αρκετούς από τους, καίριους για την εκλογή του Νοεμβρίου, swing voters επιβεβαιώντονας τη γενική αίσθηση ότι είναι πιο εκλέξιμος από ότι η Hillary. Αλλά δεν φτάσαμε ακόμα εκεί. Κρατάμε ότι η εκλογική βάση του Obama είναι από κάθε άποψη, πολιτική ή μη, πιο ανομοιογενής.

Εκτιμώ πως η Hillary στάθηκε στα πόδια της μετά από τη χθεσινή βραδιά και μάλιστα γερά. Έτσι ο Bill θα ξαναβγεί μάλλον σιγά σιγά από το κλουβί να προωθήσει ανενόχλητος το Clinton brand (με την υπόδειξη να μην δαγκώνει και να είναι λίγο πιο PC καν μέμ!) — τα δάκρυα πάντα στην τσέπη για κάθε ενδεχόμενο μαζί με όλα τα λοιπά ματζούνια και μαγικά φίλτρα — ενώ προς τα έξω οι υψηλόβαθμοι της καμπάνιας θα εκπέμπουν διακριτικά πλην συστηματικά το μήνυμα περί δήθεν dream ticket:” Αχ, τι καλό παιδί αυτός ο Ομπάμα για αντιπρόεδρος! Look at them — boy and girl, young and old, black and white — they’re as pretty as a picture.”

Clinton Tea λοιπόν απέναντι στην καμπάνια Obama, με γεύση λεμόνι ή ροδάκινο — peu importe. Αυτό που μετράει για το καλάθι της έμπειρης νοικοκυράς είναι το αναγνωρίσιμο μπράντ, όχι η σύνθεση στα ψιλά γράμματα. Δεν πάει να πουλάει ο Obama τσάι με φυσικό χυμό φρούτου, 100% organic, with no preservatives και σε βιοδιαλυτή συσκευασία! [Εντάξει …τα παραλέω.]. He still needs to build his brand from scratch και μάλιστα για μια ανομοιογενή αγορά –pas facile. Είναι πολύ δύσκολο να προβλέψει κανείς πώς θα αντιμετωπίσει το στρατόπεδο Obama αυτή την plutôt μαρκετίστικη πρόκληση όταν μέχρι σήμερα έχουν χρησιμοποιήσει αποκλειστικά σχεδόν (με εξαιρετικά αποτελέσματα βέβαια) οργανωτικές και επικοινωνιακές τεχνικές τραβηγμένες από το χώρο του civil society και λιγότερο της παραδοσιακής πολιτικής. Η αναμονή είναι διάχυτη στον αέρα για πώς θα ξεπεράσουν το μούδιασμα της σημερινής μέρας. Business as usual (και πόσο ‘usual’ μπορεί να είναι για να συντηρηθεί το μομέντουμ των τελευταίων ημερών;), νευρική νωθρότητα τύπου ΠΑΣΟΚ (μπααα…) ή κάποια αφελής παλιοημερολογίτικη επικοινωνιακή στροφή σε στυλ flatter-the-average-voter (βλέπε John Kerry, Sego κλπ, δλδ ντιζάστερ);

Μέχρι χθες η άποψή μου για την διαχείριση των επικοινωνιακών και πολιτικών αποθεμάτων της πλευράς Obama ήταν η καλύτερη: εντυπωσιακά ευφιής, στυλιστικά και ουσιαστικά σύγχρονη, συνετή, ευέλικτη. Δεν κρύβω όμως ότι για τις επόμενες μία δύο μέρες τουλάχιστον θα τρέμω το μοιραίο faux pas. Αν βέβαια καταφέρουν να φτάσουν χωρίς επικοινωνιακές απώλειες μέχρι την επόμενη Τρίτη… (οι εκλέκτορες δεν θα αλλάξουν έτσι κι αλλοιώς πολύ –αυτό είναι άλλο θέμα) τότε θα θεωρήσω ανεπίσημα ότι το nomination αγγίζει σοβαρά τον Οbama κι ας χτυπιέται στο πάτωμα η Hillary [που θα χτυπηθεί].



7 σχόλια


1
Από: Yorgos

Συμφωνώ για το brand name loyalty. Αλλά μετά τα νέα για το διαφαινόμενο προβάδισμα του Μπαράκ στους εκλέκτορες είμαι πιο αισιόδοξος. Αν δεν υπάρξει κάποιο απρόβλεπτο momentum shift, η επόμενη εβδομάδα θα είναι καθαρά δική του. Και μετά όλα θα παιχτούν σε Οχάιο και Τέξας.

Τελικά η Καλιφόρνια κράτησε τη Χίλαρι ζωντανή χτες.

6 February, 2008 στις 6:54 pm
2
Από: maikwl

Μια άλλη(;) ενδιαφέρουσα άποψη από τον Arnold Kling του Econlog ο οποίος θέτει το ζήτημα στη βάση των προκαταλήψεων.

6 February, 2008 στις 7:16 pm
3
Από: MadNihilist

m., οι προκαταλήψεις έπαιξαν κάποιο ρόλο αν και ίσως όχι κεντρικό. Φαντάζομαι πχ αρκετούς Greek Americans ή Ιtalian Americans να ‘κλωτσούν’ στην ιδέα ενός μαύρου Προέδρου ενώ ‘γυναίκα’ είναι πιο uplifting στο δικό τους universe.

Δεν διαφωνούμε y. — για Ομπάμα το βλέπω κι εγώ χωρίς να υποτιμώ [βλ. I’m totally paranoid!] την επικοινωνιακή πολυπλοκότητα αυτής της εδβομάδας, τη διαχείριση πχ των αναπόφευκτων διαρροών ενέργειας, προσοχής κοκ… Tricky.

6 February, 2008 στις 9:05 pm
4
Από: maikwl

Χαχα, the Greek-American vote! Αυτό δεν το ανέλυσε κανείς χθες 🙂
Σίγουρα όχι κεντρικό αλλά πολύ σημαντικό σε συγκεκριμένες πολιτείες. Πλέον βέβαια δεν θα μας απασχολήσει και πολύ το Asian-American vote πέρα από την πολιτειά της WA οριακά αλλά το Hispanic vote θα είναι σημαντικό για το Τέξας. Όσο πιο ανατολικά πας βέβαια (CA-AZ-NM) χαμηλώνουν τα ποσοστά της Hillary και μεγαλώνουν τα ποσοστά Obama. Πέρα από το brand fighting, δεν ξέρω πως μπορεί να καταπολεμήσει κανείς μια τέτοια προδιάθεση…
Από την άλλη μεριά, όπως έγραψες, γιατί οι <50k USD ψηφίζουν Κλίντον (legacy?) και αντίστροφα οι >50k Ομπάμα;

6 February, 2008 στις 9:44 pm
5
Από: exaggelos

Κι εγώ το φοβάμαι αυτό το λάθος, γιατί μετά τα χθεσινά ο Ομπάμα έχει αποχωριστεί μια για πάντα το αντάρτικο και πρέπει να διαχειριστεί την “αλλαγή” με διαφορετικό πιο statesman-like τρόπο. Άσε που αρχίζει να συγκρίνει ο κόσμος με το εβδομηντάχρονο straight-talk express και ο Ομπάμα θα χρειαστεί αρκετή δόση gravitas για να αντέξει. ίδωμεν… Για κάποιο λόγο πιστεύω ότι πρέπει να χρησιμοποιήσει περισσότερο και τη Michelle.

Κατά τα άλλα, εξεπλάγην πολύ θετικά από το Μισσούρι που έβγαλε για πολύ λίγο Ομπάμα και προβλέπει παραδοσιακά Προέδρους. Επίσης, αυτοί οι Massachusetts liberals πότε θα πάψουν να είναι τόσο φρικτά προβλέψιμοι;

7 February, 2008 στις 12:52 am
6
Από: Yorgos

wtf?

exaggelos: αν δε συμβεί κάτι που θα κάνει το national security κορυφαίο θέμα, δε νομίζω ότι ο ΜακΚέιν έχει τύχη απέναντι στον Ομπάμα. Η ηλικία του και μόνο τον καταδικάζει. Clinton – Dole dynamics.

Αλλά και η απλή παρακάτω ανάλυση:

ΜακΚέιν v. Χίλαρι: (συσπειρωμένη ρεπουμπλικανική βάση [λόγω Χίλαρι] + πολλοί independents) > (συσπειρωμένη δημοκρατική βάση + λίγοι independents)

ΜακΚέιν v. Ομπάμα: (αποσυσπειρωμένη ρεπουμπλικανική βάση + λίγοι independents) < (συσπειρωμένη δημοκρατική βάση + πολλοί independents)

μαικωλ:

Από την άλλη μεριά, όπως έγραψες, γιατί οι < 50k USD ψηφίζουν Κλίντον (legacy?) και αντίστροφα οι > 50k Ομπάμα;

ή κακή ενημέρωση (name recognition). Θα θυμάστε, ας πούμε, ότι η μεγάλη πλειοψηφία των Floridians που είχαν επιλέξει την οικονομία ως βασικότερο θέμα ψήφισαν ΜακΚέιν (που και κραχ να γίνει, θα μιλάει για τη μεγάλη απειλή του ακραίου ισλαμισμού). Θα ήταν χρήσιμο αν οι pollsters ρωτούσαν και το χρόνο πολιτικής ενημέρωσης από TV/εφημερίδες/Ίντερνετ. Αν αυτό είναι όντως σοβαρός παράγοντας, ο χρόνος δουλεύει για τον Ομπάμα.

Κι ένα tidbit για το latino vote, το οποίο λινκάρω κοιτώντας ντροπαλά τα κορδόνια μου. Εξαιρετικά χαμηλής αξιοπιστίας πιθανότατα, αλλά δεν το είχα ξανακούσει.

7 February, 2008 στις 4:51 am
7
Από: MadNihilist

Στο μεταξύ [καθώς ο y. κοιτάει τα κορδόνια του– …] επιβεβαιώνονται (σιγά σιγά…) οι προβλέψεις του για τα προβληματικά οικονομικά της πλευράς Clinton. Μπορεί να μην είναι στο μηδέν το ταμείο όπως νομίσαμε χθες αλλά σίγουρα δεν είναι ανθηρή η κατάσταση – ενδεικτική μεταξύ άλλων η εμμονή της H. για περισσότερα debate (alias free-air-time) More tears coming up?

8 February, 2008 στις 1:55 am