Another Commie scare ή γιατί “είσαι ό,τι ξοδεύεις”


Αρχικά σκεφτόμουν να αναρτήσω το λινκ στο καλοφτιαγμένο [1] animation με την Annie Leonard εν ειδη minipost, αλλά έτυχε σήμερα να πέσω πάνω σ’αυτό το Op-Ed οπότε δεν είχα άλλη επιλογή από το να αντιτάξω το βήμα του RT μπροστά στο ξεδιάντροπο θράσος των ρουφιάνων του κεφαλαίου. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι πρότινος πίστευα ότι η επικρατούσα ιδεολογία της άρχουσας τάξης στις ΗΠΑ, δλδ. ο χύδην μαρξισμός όπου οι πολιτικές θέσεις δικαιολογούνται με όρους ταξικής πάλης ώστε να διατηρείται ακέραιο το status quo, φανέρωνε το πραγματικό της πρόσωπο μόνο στον κολωφώνα της Αντίδρασης: τη στήλη γνώμης στην WSJ. Φαίνεται όμως ότι οι esteemed οικονομολόγοι από τη FED του Dallas κατάφεραν και προώθησαν αυτό το υπόδειγμα προπαγάνδας και στην “Αυγή” (mwahahahaha) της Αμερικής [2].

Σύμφωνα λοιπόν με τους Cox και Alm, δε χρειάζεται να θορυβηθούμε για το ότι το φτωχότερο πέμπτο των νοικοκυριών κερδίζει 23% λιγότερα ως ποσοστό των εθνικού εισοδήματος σε σχέση με το 1975. Αντιθέτως οφείλουμε να ευλογήσουμε τον παγκόσμιο καπιταλισμό γιατί οι άπλυτες μάζες καταφέρνουν και ξοδεύουν περίπου τα μισά κατ’άτομο σε σχέση με το πλουσιότερο πέμπτο, ενώ βγάζουν (κατ’άτομο) 8 φορές λιγότερα. Άρα δεν μπορεί να υποφέρουν και πάρα πολύ αφού τα καταφέρνουν τόσο καλά στην κατανάλωση – η οποία είναι και η πεμπτουσία του συστήματος όπως ξεκάθαρα λένε στον τίτλο του άρθορου οι δύο συγγραφείς και όπως εξίσου ξεκάθαρα εξηγεί και η Leonard.

Ταυτόχρονα οι δυο καλοί οικονομολόγοι περνάνε τελείως στο “ντούκου” το γεγονός ότι για να μπορέσει να αγοράσει ό,τι χρειάζεται, το φτωχότερο πέμπτο του πληθυσμού αναγκάζεται να “ξεκάνει” πλούτο/περιουσία/κεφάλαιο ώστε να αγοράσει αναλώσιμα προϊόντα τροφοδοτώντας έτσι έτι πλέον τον πλούτο/περιουσία/κεφάλαιο αυτών που ελέγχουν τα μέσα παραγωγής (και που όπως ξέρουμε, δεν είναι η μεσαία τάξη). Πάντως οφείλω να αναγνωρίσω σημαντικά αποθέματα αυτοσυγκράτησης στους αναλυτές καθώς απέφυγαν να προτείνουν (τουλάχιστο σ’αυτή την επιφυλλίδα) το coup de grace της αντιδραστικής πολιτικής οικονομίας: την πλήρη κατάργηση του capital gains tax και την αντικατάσταση του φόρου εισοδήματος από το φόρο κατανάλωσης.

Πάντως, πέρα από τη μυωπία ή το ταξικό καθήκον των Cox και Alm, η συζήτηση γύρω από τον συστημικό υπερκαταναλωτισμό των δυτικών κοινωνιών είναι από τις πιο σημαντικές που μπορούν να γίνουν ακόμη κι αν η έξοδος από το μαγγανοπήγαδο, δεδομένης της επικείμενης ανάπτυξης της Ινδίας και της Κίνας, είναι τόσο πιθανή όσο και το να δούμε τον τελευταίο καπιταλιστή να κρεμιέται από τα άντερα του τελευταίου γραφειοκράτη. Μια εύκολη και geek-approved αρχή είναι εδώ [3].

[1] Δεν είμαι σίγουρος ότι είναι ολότελα βάσιμη η διαμαρτυρία που αφορά στην τιμή ($4.99) του ραδιοφώνου (αν και είμαι 100% σίγουρος ότι σ’αυτή την τιμή δε συμπεριλαμβάνεται σχεδόν καμιά περιβαλλοντική εξωτερικότητα).

[2] Το ιδεολογικό φάσμα στην Αμερική είναι τόσο out-of-whack που για σημαντικά κομμάτια του πληθυσμού οι NYT θεωρούνται αριστερή εφημερίδα και η Hillary μαρξίστρια.

[3] Full Disclosure: Εδώ και δυο βδομάδες είμαι κάτοχος iPhone και στο σπίτι έχουμε 2 desktop (το ένα από το 2004), 4 laptop (τα δύο μοντέλα του 2002 και 2003), και 2 iPod. Επίσης είμαστε 2 και έχουμε 1 αυτοκίνητο (built with union pride by IG Metall auto workers in Baden-Württemberg).



5 σχόλια


1
Από: buzz

Another Commie scare ή γιατί “είσαι ό,τι ξοδεύεις” (RT-Tassos)…

Οι φτωχοί δεν γίνονται φτωχότεροι αφού καταναλώνουν περισσότερο από τους πλούσιους…! ― υποστηρίζουν οι ΝΥ Τimes, και ο Τassos τα παίρνει με τ…

11 February, 2008 στις 11:33 am
2
Από: maikwl

Μπράβο Τάσσο! Πέρω από τα ουσιαστικά επιχειρήματα, οι τύποι του Fed είναι μάλλον μακροοικονομολόγοι και πολλά λέγονται για τους μακροοικονομολόγους… και έτσι καλύπτω το κενό που άφησες στην σφαίρα του ad hominem 🙂
Εδώ και καιρό σκεφτόμουν γιατί δεν έχουμε συζητήσει το “Story of Stuff” στο RT. Ίσως ο yorgos έχει να μας δώσει κάποιο κεφάλαιο/απόσπασμα από το πρώτο του – forthcoming – βιβλίο για μια αρχή.

11 February, 2008 στις 9:18 pm
3
Από: tassos

Χα, η πλάκα είναι εδώ και μήνες ήθελα να γράψω κάτι για την (τουλάχιστο μερική) ασυμβατότητα της αειφορίας με τον καπιταλισμό [*], δεδομένου ότι ένα από τα θεμελιακά στοιχεία του τελευταίου είναι ο καταναλωτισμός. Το Story of stuff συμπυκνώνει πολλά από αυτά που θα έλεγα.

Αλλά έχοντας δει τη μια μέρα το SoS και την επομένη διαβάζοντας το op-ed με το που ξυπνάω, “είδα κόκκινο” που λένε, no pun intended, και μου βγήκε αυτό το militant ύφος. Σε κάθε περίπτωση θεωρώ τη δημοσίευσή του op-ed εξαιρετικά ατυχή επιλογή των ΝΥΤ.

[*] Υπόσχομαι να επανέρθω στο ζήτημα γιατί εδώ και παραπάνω από ένα χρόνο ασχολούμαι επαγγελματικά με το θέμα.

12 February, 2008 στις 3:55 pm
4
Από: Rodia

Εξαιρετικο ορεκτικο για σκεψη Τασο. Περιμενω το κυριως πιατο! 🙂

12 February, 2008 στις 4:07 pm
5
Από: maikwl

Τάσο, ίσως σε ενδιαφέρει να κατεβάσεις σε ένα από τα iPod σου 🙂 αυτό το talk του Josh Farley του University of Vermont και το Gund Institute for Ecological Economics.

13 February, 2008 στις 9:47 pm