Ασφαλιστικό (ΙΙ): Οι πολιτικά ορφανές αρχές


Τι θα πρέπει να κάνει μια μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού;

  1. Μωρά, δουλειές, καθαρά χέρια: Να διασφαλίσει διαφανή διαχείριση της περιουσίας του συστήματος (π.χ. διορισμός διοίκησης του ΙΚΑ από τη Βουλή, με πλειοψηφία 2/3, διαρκής κοινοβουλευτικός έλεγχος) και περιστολή δαπανών. Να πάρει σοβαρά μέτρα για την αντιμετώπιση του δημογραφικού και την ενίσχυση της απασχόλησης. Εκτός από απαραίτητες για τη βιωσιμότητα του συστήματος, αυτές οι κινήσεις θα βοηθήσουν να αμβλυνθεί το έλλειμμα εμπιστοσύνης, που είναι σοβαρός λόγος για την αποτυχία μεταρρυθμιστικών προσπαθειών. Πρέπει να είναι πρώτη προτεραιότητα σε οποιαδήποτε τέτοια προσπάθεια.
  2. Αξιοπρεπής ελάχιστη σύνταξη, αξιοπρεπής αριθμός δικαιούχων: Να εξασφαλίζει επαρκή ελάχιστη σύνταξη, περιορίζοντάς την σ’ εκείνους που την έχουν πραγματικά ανάγκη (means-tested). Οι σχεδιαστές της μεταρρύθμισης, χρειάζεται, μεταξύ άλλων, να διερευνήσουν και να αξιολογήσουν το απίστευτο 70% των ασφαλισμένων στο ΙΚΑ που λαμβάνουν την ελάχιστη σύνταξη. Είναι διπλοσυνταξιούχοι; Έχουν άλλο εισόδημα κι απλά χρησιμοποιούν τη σύνταξη του ΙΚΑ σαν συμπλήρωμα; Δημιουργεί το σημερινό σύστημα πολύ ισχυρά κίνητρα για πρόωρη συνταξιοδότηση; Είναι παρεπόμενο εισφοροδιαφυγής; Υπάρχουν άλλοι λόγοι που εμποδίζουν αυτούς τους ασφαλισμένους να πάρουν πλήρη σύνταξη;
  3. Συγχώνευση, συγχώνευση, συγχώνευση: Να δημιουργήσει ένα ταμείο και μια εθνική σύνταξη για όλους, με κοινούς όρους συνταξιοδότησης, κοινές εισφορές, ένα και μοναδικό αριθμό μητρώου για κάθε ασφαλισμένο και βαθμό αναπλήρωσης που θα εξαρτάται μόνο από τη μισθολογική κλίμακα στην οποία βρίσκεται. Έτσι αίρεται η διαβρωτική δράση του κατακερματισμού, που σπάει τους ασφαλισμένους σε ομάδες συμφερόντων που βλέπουν κάθε αλλαγή ως παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, συντηρεί τις προϋποθέσεις πελατειακών ρυθμίσεων, αποκλείει τις οικονομίες κλίμακας και κάνει σχεδόν αδύνατο το σχεδιασμό και την αναλογιστική μελέτη του συστήματος.
  4. Κρατική συμμετοχή με κοινωνικά, όχι πελατειακά κριτήρια: Να ενισχύσει με ευνοϊκές ρυθμίσεις ομάδες ασφαλισμένων που πραγματικά τις χρειάζονται (π.χ. πραγματικά βαρέα-ανθυγιεινά, άνεργοι μεσήλικες) και εκείνες που εξυπηρετούν ευρύτερο κοινωνικό συμφέρον (π.χ. νέοι γονείς, κάποιοι αγρότες). Να καταργήσει όλους τους “κοινωνικούς πόρους”.
  5. “Φρομ μάι κοουλντ, ντεντ χαντζ”: να σεβαστεί εγγυηθεί ώριμα συνταξιοδοτικά δικαιώματα (δηλ. προσδοκώμενους όρους και απολαβές ασφαλισμένων που βρίσκονται κοντά στη σύνταξη), όσο άδικα, επαχθή και σπάταλα κι αν φαίνονται. Δεν υπάρχει χειρότερη καταβόθρα πολιτικής-κοινωνικής εμπιστοσύνης από τέτοιου είδους αβεβαιότητες και εκπλήξεις.

Στο τελευταίο ποστ της σειράς θα κάνω μια ενδεικτική πρόταση μεταρρύθμισης με βάση τα παραπάνω. Για να συντηρήσω το σασπένς (κλασικά νέιλ-μπάιτερς αυτές οι συζητήσεις για το ασφαλιστικό) θα κάνω πρώτα τρία σύντομα σχόλια για το νόμο Πετραλιά, την εναλλακτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ και την πρόταση της ΦιΣ [pdf] (παλιότερα, των Ταύρων) για μετάβαση σε μεικτό σύστημα με ισχυρή κεφαλαιοποιητική συνιστώσα.



3 σχόλια


1
Από: buzz

Ασφαλιστικό (ΙΙ): Οι πολιτικά ορφανές αρχές [The Reality Tape]…

Τι θα πρέπει να κάνει μια μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού;…

28 March, 2008 στις 5:46 am
2

ω χ ωχ, διαβάζω για μωρά, Βουλή, ευχές για ένα καλοκάγαθο κράτος που θα είναι άσπιλος διαχειριστής και στοργικός πατέρας, και μου μυρίζει pay-as-you-go πρόταση…

για να δούμε…

28 March, 2008 στις 11:08 pm
3
Από: jupiterPater

χωρίς αξιόπιστη διάγνωση, δεν υπάρχει αξιόπιστη μεταρρύθμιση … μόνο “ευγενείς πόθοι” …

8 April, 2008 στις 11:01 pm