H “δημοκρατία” του αναπόφευκτου


Το 1994 ο Μπερλουσκόνι μπήκε ουρανοκατέβατος στα σπίτια των Ιταλών, ταυτοχρόνως μέσα από τα τρία τηλεοπτικά του κανάλια, για να ανακοινώσει την κάθοδο στις εκλογές του ποδοσφαιρο-πολιτικο-επιχειρηματικού υβριδίου Forza, Italia! Η ομιλία του, πρώιμα πρωθυπουργική, κατάφερε τότε χωρίς δυσκολία να περάσει το μήνυμα του αναπόφευκτου. Ο αλεξιπτωτιστής της μικρής οθόνης ήταν ήδη πρωθυπουργός στα μάτια του μέσου Ιταλού και οι εκλογές απλώς μια τεχνική λεπτομέρεια.

Ο στόχος επετεύχθη και μάλιστα τρις. Μπροστά στην κάλπη οι Ιταλοί επικύρωσαν την αναπόφευκτη άνοδο (και στη συνέχεια επάνοδο) στην εξουσία του-παιδιού-του-λαού-που-ανέβηκε-πολύ-ψηλά. Επικύρωσαν σιωπηρά, αν και το ίδιο αστόχαστα, την αναπόφευκτη άλωση της δημόσιας σφαίρας, τη δαιμονοποίηση της κριτικής και του ορθού λόγου, την αναπόφευκτη κατάσταση ομηρείας στην οποία έχει περιέλθει εδώ και χρόνια η δικαιοσύνη στην Ιταλία, την καταστρατήγηση του Συντάγματος, και φυσικά τα αναπόφευκτα χαϊδολογήματα του Σίλβιο με την Μαφία και τις νεο-φασιστικές ομάδες που τον υποστηρίζουν. Πρόσφατα αναγγέλθηκαν σχέδια για το αναπόφευκτο ξαναγράψιμο της ιστορίας. Ως νέος Μπερτολούτσι, ως φύσει ανήσυχος διανοούμενος (…) ο Μπερλουσκόνι βγήκε στην αναζήτηση της, κατα τη γνώμη του, κλεμένης ισορροπίας του εθνικού αφηγήματος (I will barf).

Κι έτσι το πρώτο δυτικοευρωπαϊκό παράδειγμα υπαρκτού αυταρχικού καπιταλισμού –με γερές ρίζες στο ντόπιο “πολιτικό φολκλόρ”– αρχίζει αναπόφευκτα να παίρνει σάρκα και οστά. Aν και στο αντίθετο ρεύμα, και μεταξύ μας με αρκετές ευτυχώς διαφορές, από το ρωσικό ή το κινεζικό μοντέλο.

__________

σημ. 1: Το πρόγραμμα του μετεκλογικού εορτασμού προβλέπει μυστηριώδεις (βλ. ντότζυ) κινήσεις για τη σωτηρία της Alitalia. Η, κατά την δική μου γνώμη, αναπόφευκτη “εκπόρνευση” της κόρης στους Ολλανδο-Γάλλους απορρίπτεται προς το παρόν μετά βδελυγμίας, και ταν πί για όσους ψήφισαν F.I. ελπίζοντας σε μείωση της φορολογίας. Σαντιγί στην τούρτα της νίκης — η πιθανολογούμενη μεταγραφή του Ροναλντίνιο στην Μίλαν. (Αυτά νατουραλμέντε θα μας τα πει από πρώτο χέρι ο Ρίνο. Δεν θα του φάω το ψωμί του παιδιού.)

σημ. 2: Κάθε φορά που πηγαίνω στην Ιταλία η ιταλική οικονομία μού φαίνεται οριστικά πια κολλημένη  στις αρχές της δεκαετίας του 90 — πάτο στο βάλτο του αναπόφευκτου δηλαδή. Ο χρόνος σταματημένος στην εποχή της υψηλής ανταγωνιστικότητας που έχει παρέλθει  ανεπιστρεπτί χωρίς όμως οι περισσότεροι να το αντιλαμβάνονται, παγιδευμένοι στο μύθο “της καλύτερης παρμεζάνας” και “του ποιοτικότερου πρετ-α-πορτέ” ακριβώς όπως οι Έλληνες είναι εδώ και καιρό παγιδευμένοι στον δικό τους: αυτόν της “αγνότερης ντομάτας” και “του ποιοτικότερου τουριστικού προορισμού”.

σημ. 3: Πολίτης Μπερλουσκόνι, ΕΤ1, Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα, 2006 (παλιό αλλά επίκαιρο)



3 σχόλια


1
Από: buzz

H “δημοκρατία” του αναπόφευκτου (reality-tape)…

“Κι έτσι το πρώτο δυτικοευρωπαϊκό παράδειγμα υπαρκτού αυταρχικού καπιταλισμού –με γερές ρίζες στο ντόπιο “πολιτικό φολκλόρ”– αρχίζει…

17 April, 2008 στις 11:36 am
2

Υπογράφω το παραπάνω post.

27 April, 2008 στις 11:34 pm
3
Από: ΣΤΗΣΙΧΟΡΟΥ ΑΜΒΡΟΣΙΟΡΟΣ

Τα ανωτέρω γραφόμενα παραληρηματικού χαρακτήρα είναι ανάξια σχολιασμού.

4 May, 2008 στις 1:05 pm