Ταξίδι στον ομφαλό της γης


Μια ενδιαφέρουσα ιδιαιτερότητα της Αμερικής είναι η κυριαρχία κάποιων τομέων οικονομικής δραστηριότητας σε συγκεκριμένα μεγάλα αστικά/περιαστιακά κέντρα. Για παράδειγμα στη Νέα Υόρκη ο χρηματοοικονομικός τομέας είναι αυτός που δίνει τον τόνο στην οικονομία και την επαγγελματική κουλτούρα της πόλης. Αντίστοιχα, στη Washington είναι τα λόμπυ και στα περίχωρά της η αμυντική βιομηχανία, στο Houston είναι η βιομηχανία υδρογονανθράκων, στο Λος Άντζελες η βιομηχανία του θεάματος, στο Λας Βέγκας ο τζόγος, και στο San Francisco Bay Area η βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας. Απ’όσο έχω καταλάβει μόνο το Σικάγο και η Βοστώνη έχουν σχετική ισοκατανομή ανάμεσα στις διάφορες δραστηριότητες με μικρό προβάδισμα ίσως στα χρηματοοικονομικά στο Σικάγο και στην τεχνολογία στη Βοστώνη.

Το αποτέλεσμα είναι ότι δημιουργείται ένα κλίμα ιδιάζουσας εσωστρέφειας καθώς όλοι (*) προσλαμβάνουν την επικαιρότητα αλλά και την ίδια την πορεία της χώρας αν όχι και του κόσμου όλου μέσα από τα φίλτρα που είναι χρήσιμα στην αντίστοιχη βιομηχανία. Έτσι στη Washington όλα γίνονται αντιληπτά με όρους δημόσιας πολιτικής, στο Houston τα πάντα συνδέονται με το πετρέλαιο, στη Νέα Υόρκη με τις αγορές, στο Λος Άντζελες με το box office και την τηλεθέαση, και στο bay area με την τεχνολογία και την καινοτομία.

Χάρη στη δουλειά μου τον τελευταίο καιρό έχω την ευκαιρία να επισκέπτομαι πολύ τακτικά την Κοιλάδα και να έρχομαι σε άμεση επαφή με την κουλτούρα της την οποία έχω πια τη δυνατότητα να την παρατηρώ από μια σκοπιά διαφορετική εκείνης του μόνιμου κατοίκου της. Τα 5 χρόνια που μεσολάβησαν από τότε που έφυγα, σε συνδυασμό με την πολύ διαφορετική εμπειρία που προσφέρουν το Σικάγο και η μητροπολιτική περιοχή της πρωτεύουσας κάνουν αυτά τα ταξίδια εξαιρετικά διασκεδαστικές και ευχάριστες εμπειρίες.

Κατά τη γνώμη μου η μοναδικότητα της Κοιλάδας σε σχέση με τις άλλες περιοχές που ανέφερα έγκειται στο συνδυασμό μιας καθαρά αμερικάνικης can-do συμπεριφοράς και ενός έντονου ιδεαλισμού για τη σημασία της τεχνολογικής καινοτομίας στην ανθρώπινη ιστορία. Φυσικά, κάτω απ’αυτά τα δύο υφέρπει μια ιδιαίτερη μορφή της καπιταλιστικής απληστίας: στο τέλος κάθε προσωπικού τούνελ, πέρα από μερόνυχτα σκληρής δουλειάς και αμέτρητων απορρίψεων και αποτυχιών φέγγει το φάσμα του “συμβάντος ρευστότητας“, εκείνη η λευκή νύχτα που στο ξημέρωμά της θα φέρει δεκάδες εκατομμύρια δολάρια. Και πάλι, αυτή η επιτυχία αν και αντικειμενικά μετρήσιμη, δεν είναι παρά ένα ορόσημο, συνήθως εφαλτήριο για άλλη μια πορεία προς το επόμενο “επόμενο πράγμα”. Άλλωστε στην Κοιλάδα η ταχύτητα απόσβεσης των επιτυχιών είναι ταχύτατη: το κασέ σου είναι ανάλογο του πλήθους των επιτυχιών, αλλά κυρίως αντιστρόφως ανάλογο με το χρόνο που μεσολάβησε από την τελευταία σου κατάκτηση.

Αυτόν τον καιρό η περιοχή ξαναζεί λίγο (^) από τον πυρετό της περασμένης δεκαετίας. Τη θέση του dot-com και των τηλεπικοινωνιών έχουν πάρει το web 2.0 και οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με την πρωτοκαθεδρία στα φωτοβολταϊκά. Έχοντας επισκεφθεί κάποια από τα overhyped startups στο χώρο της ηλιακής ενέργειας που μάζεψαν εκατοντάδες εκατομμύρια στα 2 προηγούμενα χρόνια και μερικά από εκείνα που μόλις βγαίνουν από το καβούκι τους με το βλέμμα στο 2013, μου είναι εντελώς αδύνατο να μην αισθανθώ περιφρόνηση για τη φασαρία γύρω από το web 2.0 αν όχι και για το ίδιο το “Cloud”. Η δουλειά που χρειάζεται για να “ζαλωθεί” η ίδια η φύση και το μέλλον που θα προκύψει από την επιτυχία κάνουν το χώρο του “social computing” να μοιάζει με αυτό που είναι: μια λύση που ψάχνει για πρόβλημα (εκτός κι αν το πρόβλημα είναι ο οδοστρωτήρας του Google).

Βέβαια, όταν μια βιομηχανία αναπτύσσεται εκρηκτικά ενώ για χρόνια ήταν σε τέλμα και το κάνει αυτό σε ένα συγκεκριμένο γεωγραφικό και πολιτισμικό χώρο συμβαίνουν διάφορα ευτράπελα. Για παράδειγμα οι περισσότεροι γνωστοί μου, ο σκύλος τους κι εγώ αφήσαμε πίσω μας την ώριμη και βαρετή βιομηχανία ημιαγωγών για να στραφούμε στα αναδυόμενα solar startups. Επανηλειμμένα στη διάρκεια διαφόρων factory tours άνοιξαν πόρτες και έπεσα σε παλιούς συναδέλφους. Αντίστοιχα, στο τιμόνι όλων αυτών των νεόδμητων προσπαθειών βρίσκονται βετεράνοι της βιομηχανίας ημιαγωγών και τηλεπικοινωνιών, πολλοί από αυτούς μέλη μιας ομάδας πολύ κοντά στην κορυφή του Τοτέμ της Κοιλάδας: εκείνης των serial entrepreneurs. Το αποτέλεσμα το έχει περιγράψει με την απαραίτητη δόση σκώμματος ο FSJ: όλοι αυτοί είναι τύποι που επειδή έχουν πετύχει στις βιομηχανίες όπου επένδυσαν το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας τους, πιστεύουν ότι ξέρουν ακριβώς τι χρειάζεται για να ξεπεράσει η ηλιακή βιομηχανία τα εμπόδια που νίκησαν την προηγούμενη γενιά.

Φυσικά, η αλήθεια είναι ότι το φρέσκο αίμα είναι απαραίτητο για να αναπτυχθεί momentum αλλά και να δοκιμαστούν καινούργιες ιδέες, παρόλα αυτά, χωρίς μετριοφροσύνη και ταπεινότητα μπροστά στο μέγεθος των προβλημάτων είναι σχεδόν βέβαιο πως θα κοπούν τα φτερά πολλών.

Κατ’αναλογία, η βιομηχανία των φωτοβολταϊκών γενικότερα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας βρίσκεται σε ένα στάδιο οπου η τεχνολογία μόνη της δεν μπορεί να γίνει καταλύτης, αντίθετα με τα θέσφατα της καλιφορνέζικης ιδεολογίας που εμποτίζει όλους εμάς που για λίγα ή πολλά χρόνια χαρήκαμε το λαμπρό ουρανό της Κοιλάδας νομίζοντας ότι οι λύσεις βρίσκονται κάπου ανάμεσα στα ζεν γραφεία της Sand Hill Road και στα cubicles παραπλεύρως του 101.

Για να κινηθεί ο τροχός της τεχνολογίας χρειάζεται χρήμα. Πολύ χρήμα. Πολύ περισσότερο από το $1 δισ που δόθηκε πέρσι από την κοινότητα των Venture Capitalists. Και όπως συμβαίνει συνήθως, το πολύ χρήμα αρχίζει και κυλάει μετά από κρατική-πολιτική πρωτοβουλία. Όπως τα μεγάλα συμβόλαια για έρευνα και ανάπτυξη σε πολεμικές τεχνολογίες στη διάρκεια του ψυχρού πολέμου γέννησαν τη βιομηχανία των ημιαγωγών και το internet, όπως το άνοιγμα του δικτύου στην ιδιωτική πρωτοβουλία γέννησε την οικονομία του διαδικτύου και κέντρισε τις τεχνολογίες τηλεπικοινωνιών και διαχείρισης ψηφιακών δεδομένων, μια παρόμοια πρωτοβουλία χρειάζεται για να φύγει η ομίχλη απ’τον ορίζοντα και να απελυθερωθούν τα απαραίτητα κεφάλαια που θα μας επιτρέψουν να εκμεταλλευτούμε πρακτικά και άμεσα την ενέργεια που μας παρέχει ο ήλιος.

Σαν κατακλείδα και σχόλιο σ’ολα τα παραπάνω αρμόζει να προσθέσω ότι πίσω από τον αέρα αισιοδοξίας, ενθουσιασμού και τόλμης που ξαναφυσά στην Κοιλάδα — και βέβαια πίσω από εκατοντάδες εκατομμύρια σε υπεραξίες — είναι η τολμηρή δημόσια πολιτική του άρματος της ευρωπαϊκής οικονομίας: η απόφαση της γερμανικής κυβέρνησης να επιδοτήσει την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών επιβαρύνοντας κατά τι το λογαριασμό ρεύματος των νοικοκυριών. Μια πολιτική που ήταν σε ζύμωση 15 χρόνια κατάφερε στην τελευταία της μορφή από το 2004 και δώθε να δώσει την απαραίτητη ώθηση στη βιομηχανία και να αναπυροδοτήσει τον αγώνα για φτηνό ηλεκτρισμό από τον ήλιο.

Υποσημειώσεις:
(*) όλοι: βλ. η μεσαία τάξη, κυρίως στελέχη και επαγγελματίες
(^) όχι, δεν είναι (ακόμη) όπως “τότε”: οι διαφημιστικές πινακίδες διαφέρουν πολύ λιγότερο από εκείνες στα περισσότερα μέρη της χώρας — εκτός ίσως από ένα-δυο billboards για το iPod



13 σχόλια


1

…Στο φινάλε του αιώνα..,
σατανάδες κι οι Αφέντες
κόβουν πλούσια σοδειά..:
αθώα όνειρα νεκρά…
κι άψυχα άμοιρα κορμιά..,
από σφαίρες κι ηρωίνη..,
από “τ’ άλλα”…κι από πείνα..,…
“τρίτος κόσμος” καραντίνα..,
“πρώτος”, “δεύτερος”…”χα–χα..!”..!

Μόνη Κυρία η Νιου Γιοκ…
κι “οι άλλες” η Υπηρεσία..,…
η πρώτη λέει..: “Go on, do it..!”…
κι οι τελευταίες..: “Yes, yes,woman..!”..,…
στο “κόκκινο τηλέφωνο” τα λεν..,…
κι η Γη κατάμαυρο Μηδέν..!

Στο φινάλε του αιώνα..,
εισητήριο Θανάτου
κι εξιτήριο Ζωής..:
οι Νύχτες είναι παναγής…
κι οι Μέρες είναι καταγής..,
οι Aφέντες είν’ ναρκώτρες
και οι δούλοι μαστουριέντες..,…
λίγοι μείνανε Λεβέντες..,
τ’ άσπρο μαύρης εποχής..,…

Αλέξανδρος Ζήβας,
URL : http://www.siopi.gr
Αποκωδικοποίηση..: ψυχής, σιωπής, θρησκειών, μυθολογιών,…
Σχηματοποίηση λόγου (“ποιημάτων” μου), θεογονία, κοσμογονία,…
Γεια….

18 April, 2008 στις 7:33 am
2
Από: buzz

Ταξίδι στον ομφαλό της γης (The Reality Tape)…

Μια πολύ διεισδυτική ματιά στη Silicon Valley….

19 April, 2008 στις 10:34 am
3
Από: nikoxy

Συγχαρητήρια, Τάσο!
Δεν γράφονται εύκολα τέτοια κομμάτια.

20 April, 2008 στις 2:37 pm
4
Από: Tassos

Thanks, Νίκο. Το ζορίζω στο μυαλό μου κανά μήνα τώρα αλλά ας είναι καλά η 5ωρη πτήση San Francisco – Washington που παρέχει την απαραίτητη απομόνωση 🙂

Έπεται συνέχεια, ελπίζω σύντομα.

20 April, 2008 στις 10:55 pm
5
Από: lazopolis

Αυτές οι μεγάλες σε διάρκεια πτήσεις συμβάλλουν καθοριστικά στην παραγωγικότητα!

Σχετικά με το social computing, πάντως, το web 2.0 (και 3.0 και 4.0) είναι εδώ, με επίδραση στη ζωή όλων όσων έχουν πρόσβαση στο δίκτυο, από το bay area μέχρι τα σοκάκια της Βεγγάλης. Τα φωτοβολταϊκά πότε;

Και μια ερώτηση που δεν ξέρω αν επιδέχεται συμπαγούς απάντησης: υπάρχει αμιγώς τεχνολογικό πρόσκομμα που δεν αφήνει την τεχνολογία να απογειωθεί ή είναι ζήτημα της αγοράς;

21 April, 2008 στις 12:18 am
6
Από: tassos

lazopolis: και τα καπέλα είναι εδώ και έχουν επίδραση στη ζωή όλων μας 🙂

Ως προς το “πότε”, δες παρακάτω το preview από το άρθρο που προανήγγειλα:

Το πρόβλημα με τα Φ/Β αυτή τη στιγμή είναι το κόστος τους το οποίο προφανώς επιδρά στο κόστος της ενέργειας που παράγουν. Το “άγιο δισκοπότηρο” είναι λοιπόν η μείωση του κόστους παραγωγής τους ώστε και η ενέργεια που θα παράγουν κατά τη διάρκεια της ζωής τους (>25 έτη) να έχει τιμή συγκρίσιμη με εκείνη που παράγεται από τις κλασικές μεθόδους (κάρβουνο, φυσικό αέριο, σχάσιμα υλικά). Αυτό λέγεται με δυο λέξεις Grid Parity.

Το πρόσκομμα δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο στην τεχνολογία ή στην αγορά, αν και σίγουρα υπάρχει τεχνολογικό έλειμμα αυτή τη στιγμή. Χρειάζονται οικονομίες κλίμακας που θα μπορέσουν να δικαιολογήσουν τη χρηματοδότηση βιομηχανικής έρευνας και ανάπτυξης αλλά και παραγωγής πρώτης ύλης (για τεχνολογίες πυριτίου) ώστε να φτάσουμε μια ώρα αρχύτερα στο grid parity. Αυτές τις οικονομίες κλίμακας προτίθενται να δημιουργήσουν οι επιδοτήσεις σε Ευρώπη, Αμερική και Ιαπωνία.

21 April, 2008 στις 2:01 am
7
Από: chaca-khan

πάραπολύενδιαφέρον.

21 April, 2008 στις 4:03 am
8
Από: Anonymous

Μια ενδιαφέρουσα ιδιαιτερότητα της Αμερικής είναι η κυριαρχία κάποιων τομέων οικονομικής δραστηριότητας σε συγκεκριμένα μεγάλα αστικά/περιαστιακά κέντρα.

ωραιο κειμενο, μονο που δεν θα συμφωνησω ιδιαιτερα με αυτην την παρατηρηση και απορω πως δεν εκανε επεμβαση ο μαικωλ. Το κλαστερινγκ δραστηριοτητων ειναι αποτι ξερω πολυ γενικο φαινομενο, απλα στις ΗΠΑ λογω μεγεθους χωρας ειναι πιο εντυπωσιακο. Παντως και σε αλλες χωρες οπως Γερμανια, Γαλλια κτλ εχουμε τετοιο κλαστερινγκ, να μην πω σε πανευρωπαϊκο επιπεδο.

Φρανκφουρτη τραπεζες, Βρυξελλες διεθνεις οργανισμοι, Λονδινο χρηματοοικονομικα, Βαρκελωνη διαφημιστικες εταιρειες, Αμβουργο εκδοτικοι οργανισμοι, Μοναχο και Στουτγκαρδη αυτοκινητοβιομηχανιες, Κολωνια γκεϋ μπαρ, Αθηνα δημοσιοι υπαλληλοι κτλ

22 April, 2008 στις 4:55 pm
9
Από: S G

α συγγνωμη, το προηγουμενο σχολιο ημουν εγω…

22 April, 2008 στις 4:56 pm
10
Από: cosmix

Εξαιρετικό άρθρο Τάσο.

Βλέπωντας τα πράγματα από μια σαφώς ευρωπαϊκοκεντρική πλευρά, θεωρώ είναι σε κάποιο βαθμό άκυρη η σύγκριση της σημερινής κατάστασης στη ‘Κοιλάδα’ με την ευημερία της στα πλαίσια της αμυντικής βιομηχανίας τις δεκαετίες του 1940 και έπειτα καθώς και αργότερα με την ανάπτυξη της βιομηχανίας υψηλής τεχνολογίας.

Για το Web 2.0, έναν τραγικό όρο — ακόμη και σήμερα που τα semantics έχουν κάπως αποκρυσταλλωθεί σε αυτό που πολλοί αποκαλούν το ‘social web’ — δεν έχω να πω πολλά παρα μόνον πως θεωρώ σαφώς φρονιμότερες τις επενδύσεις (εξαιρέσεις υπάρχουν πάντα φυσικά) απ’ότι αυτές της περασμένης δεκαετίας. Βασική διαφορά μεταξύ του ντοτ-κομ και της τρέχουσας ‘ευημερίας’ στις εταιρίες που δραστηριοποιούνται στο ‘Web’ είναι το γεγονός πως οι επενδυτές σε πολλές περιπτώσεις είναι θεσμικοί (βλ. τράπεζες, ή backed από τράπεζες) και οι VCs αναγκαστικά σαφώς πιο προσεκτικοί.

Για τα φωτοβολταϊκά τώρα. Πρώτον, αν μη τι άλλο το φιάσκο με το information superhighway και τις τηλεπικοινωνίες τη περασμένη δεκαετία είναι πολύ νωπά στη μνήμη μου ώστε να μπορέσω να δεχθώ πως μεγάλο μέρος των επενδύσεων στην βιομηχανία των φωτοβολταϊκών στις ΗΠΑ δεν είναι εξίσου επιπόλαιο.

Επιπλέον και εαν θυμάμαι καλά, το μεγαλύτερο μέρος της έρευνας και ανάπτυξης αλλά και κατασκευής φωτοβολταϊκών στοιχείων, είτε σιλικόνης ή TF γίνεται από ευρωπαϊκές (βλ. κυρίως Γερμανικές), αλλά — στη πολυ μεγάλη πλειοψηφία τους — Ιαπωνέζικες εταιρίες. Μικρή είναι η συμμετοχή των ΗΠΑ στην αγορά αυτή. Επιπλέον σε μεγάλο βαθμό υπάρχουσες εταιρίες παραδοσιακών μη-ανανεώσιμων πηγών ενέργειας ή ηλεκτρικών προϊόντων (Shell, BP, GE, Mitsubishi, κλπ.) επενδύουν σημαντικά ποσά από τον δικό τους προϋπολογισμό για την ανάπτυξη της τεχνολογίας αυτής στα πλαίσια της εξασφάλισης της θέσης τους στην αγορά ενέργειας του μέλλοντος.

Σε κάθε περίπτωση, η ηλιακή ενέργεια δεν αποτελεί περίπτωση τεχνολογίας που ταιριάζει στη φιλοσοφία και ιδεολογικό υπόβαθρο της ‘Κοιλάδας’, κατα την άποψή μου. Δεν είναι μια τεχνολογία άμεσης αξιοποίησης ή γρήγορης διείσδυσης όπως π.χ. οι δικτυακές υπηρεσίες ή η αγορά των καταναλωτικών ηλεκτρονικών συσκευών, των προσωπικών υπολογιστών κλπ. Δε παρουσιάζει δηλαδή — τουλάχιστον όχι χωρίς σημαντικές, και ίσως μη αποδεκτές σε καποιες περιοχές, ρυθμιστικές παρεμβάσεις από το κράτος — το network effect, ενώ παράλληλα απαιτεί σημαντικό επενδυτικό κόστος και δε προσφέρει — άμεσα — κάποια επαναστατική αλλαγή από τις εναλλακτικές στον τελικό χρήστη.

Σήμερα δεν είναι συμφέρουσα λύση παρα μόνον σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις ενώ πολλές φορές αποτελούν επιλογή βάσει ιδεολογικών και όχι οικονομικών κριτηρίων.

Κι’όμως, ακόμη και με δεδομένο το Grid Parity, θαρρώ πως η διείσδυσή τους θα είναι δυσκολότερη λόγω αυξημένης αρχικής επένδυσης, περιορισμένων ‘πλεονεκτημάτων’ στα μάτια πολλών που είτε επιλέγουν είτε αδυνατούν να κατανοήσουν τα οφέλη (και δυστυχώς είναι αρκετοί) αλλά και σημαντικό κόστος των παρελκομένων που συνεπάγεται μια εγκατάσταση φωτοβολταϊκών (μπαταρίες, inverters, κλπ). Όπως και να έχει, κρατώ και υπογραμμίζω αυτά που γράφεις για τη κρατική πολιτική: θεωρώ πως αποτελεί ίσως τοβασικότερο μέρος της εξίσωσης που μπορεί να οδηγήσει σε φθηνή ηλιακή ενέργεια τις επόμενες δεκαετίες.

23 April, 2008 στις 12:33 am
11
Από: tassos

ευχαριστώ για το σούπερ-σχόλιο cosmix! Πρέπει όμως να επισκεφθώ άμεσα 3 σημεία που ανέφερες.

Καταρχάς η Κοιλάδα δεν ήταν πάντα επικεντρωμένη στο εύκολο χρήμα των 90s. Τις προηγούμενες δεκαετίες (αλλά και πρόσφατα) υπήρξαν πολλά VC investments σε long-term (~5-year), hard-core technical plays. Από αυτή την άποψη ίσως είναι μια επιστροφή στις εποχές που το venture στο VC σήμαινε κάτι.

Για τις διάφορες πρωτοκαθεδρίες: στο πυρίτιο για Φ/Β (όχι στη σιλικόνη, η οποία χρησιμοποιείται σε άλλες βιομηχανίες!) οι γιαπωνέζοι είχαν όντως πολλά χρόνια περίπου ολοκληρωτική κυριαρχία. Πέρσι έχασαν για πρώτη φορά την πρώτη θέση από τη Γερμανική Q-Cells. Σε τρία χρόνια τουλάχιστο οι 6 στις 10 μεγαλύτερες εταιρείες θα είναι κινεζικες. Από τις γιαπωνέζικες προβλέπω μόνο τη Sharp και ίσως τη Sanyo να παραμένει στο παιχνίδι. Αλλά αυτές είναι ώριμες τεχνολογίες. Η μεγαλύτερη εταιρία παραγωγής TF είναι αμερικάνικη. Από τα 40+ startup που παρακολουθώ, τα 20 (!!) έχουν zip-code 94ΝΝΝ-95NNN. Σε κανένα άλλο μέρος στον κόσμο δεν υπάρχει τέτοια συγκέντρωση καινοτομικής προσπάθειας στα φωτοβολταϊκά. Για την ακρίβεια θα με εξέπληττε αν σε όλη την Ευρώπη υπάρχουν 40 startups που έχουν πάρει VC money για solar.

Για το αρχικό κόστος εγκατάστασης: από τη στιγμή που θα επιτευχθεί το grid parity δε θα χρειαστεί να πεισθεί κανείς γιατί το levelized κόστος παραγωγής ενέργειας από Φ/Β θα είναι ίδιο με το levelized κόστος παραγωγής ενέργειας από τις κλασσικές πηγές (που συμπεριλαμβάνει και τα έξοδα εγκατάστασης). Τα utilities θα πάρουν το παιχνίδι στα χέρια τους και αν έχει λυθεί το ζήτημα με το storage (απαραίτητο για ποσοστό παραγωγής από ήλιο/άνεμο πάνω από 20% επί του συνόλου) θα περάσουμε σε positive feedback loop.

23 April, 2008 στις 5:41 am
12
Από: cosmix

Γειά χαρά. Άργησα να απαντήσω καθ’ότι βρισκόμουν εκτός ‘δικτύου’. 🙂

Από αυτή την άποψη ίσως είναι μια επιστροφή στις εποχές που το venture στο VC σήμαινε κάτι.

Agreed. Από την άλλη το γεγονός πως είναι institutional investors και όχι true ‘VC’ χρήματα πιστεύω πως αφαιρεί σε μεγάλο βαθμό το ‘ρίσκο’, το ‘entrepreneurship’ και ίσως σε κάποιο τη ‘καινοτομία’ και τη ‘can-do’ συμπεριφορά που αναφέρεις. Αυτό ήταν και μέρος του νοήματος του σχολίου.

Σε τρία χρόνια τουλάχιστο οι 6 στις 10 μεγαλύτερες εταιρείες θα είναι κινεζικες.

Τους κινέζους τους άφησα απ’έξω γιατί — μέχρι στιγμής — είναι κατ’εξοχην κατασκευαστικές και όχι R&D εταιρίες, απ’όσο γνωρίζω.

στο πυρίτιο για Φ/Β (όχι στη σιλικόνη, η οποία χρησιμοποιείται σε άλλες βιομηχανίες!)

Τραγικό λάθος και (πιστεύω) προφανής η εκ παραδρομής αναφορά σε σιλικόνη. Apologies.

Η μεγαλύτερη εταιρία παραγωγής TF είναι αμερικάνικη. Από τα 40+ startup που παρακολουθώ, τα 20 (!!) έχουν zip-code 94ΝΝΝ-95NNN. Σε κανένα άλλο μέρος στον κόσμο δεν υπάρχει τέτοια συγκέντρωση καινοτομικής προσπάθειας στα φωτοβολταϊκά

Startups μπορεί να υπάρχουν εκατοντάδες ή χιλιάδες στη Κοιλάδα. Η ύπαρξή τους δε σημαίνει όμως απαραίτητα και καινοτομία. Δεν αποτελεί ο πληθυσμός τους μέτρο.

Για την ακρίβεια θα με εξέπληττε αν σε όλη την Ευρώπη υπάρχουν 40 startups που έχουν πάρει VC money για solar.

Κι εμένα. Όμως συνειδητοποιείς ελπίζω πως μετράς με διαφορετικά σταθμά τις δυο ηπείρους. Δε μπορείς — σε καμία περίπτωση — να συγκρίνεις την οικονομία (και τους μηχανισμούς) των ΗΠΑ με αυτην (και αυτούς) της Ευρώπης. Αλλοίμονο εαν ήταν τα VC funds και ο αριθμός των startups το κατ’εξοχήν μέτρο σύγκρισης! Προφανώς έχει μεγάλη αξία αλλά νομίζω πως είναι άτοπη η σύγκριση δεδομένης της σαφούς διαφοράς μεταξύ των δυο κοινωνιών και οικονομικών μοντέλων. Η Ευρώπη έχει αρκετές προσπάθειες που παρ’ότι όχι ακριβώς αυτό που θα αποκαλούσε κανείς startup έχει παρόμοια χαρακτηριστικά. Και σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχουν καθόλου (ή υπάρχουν ελάχιστα) VC κεφάλαια καθ’ότι υπάρχει σαφώς ουσιαστικότερη κρατική επιχορήγηση (βλ. Γερμανία).

Σχετικά με τη τελευταία παράγραφό σου, περι κόστους, είμαστε σύμφωνοι — όμως επιλέγεις να αγνοήσεις το θέμα της αποθήκευσης (το οποίο θίγω) και το οποίο είναι και το βασικότερο πρόβλημα μέχρι στιγμής, πόσο μάλλον στα μεγέθη που αντιστοιχούν σε ένα utility vs. ένα νοικοκυριό. Εαν λυθεί αυτό (και με αυτό εννοώ, πέρα από το θέμα της τιμής αγοράς και το θέμα της αξιοπιστίας αλλά και της διάρκειας ζωής όλων των κομματιών του συστήματος) τότε ναι!

Σ’ευχαριστώ για την απάντηση Τάσο. Θα μου ήταν πολύ ενδιαφέρον εαν επαναπροσέγγιζες το θέμα σε αργότερο χρόνο για να δούμε πως εξελίχθηκαν τα πράγματα.

30 April, 2008 στις 3:33 pm
13
Από: Tassos

Cosmix, επανέρχομαι με κάποια τελευταία σχόλια:

Σε δεύτερη ανάγνωση του πρώτου σου (#10) σχολίου για το διάφορο του χαρακτήρα των solar startups σε σχέση με αυτά της περασμένης δεκαετίας διείδα ουσιαστικά συμφωνία των απόψεών μας: αυτή τη φορά — σε αντίθεση με κάθε προηγούμενη, AFAIK — οι VCs έχουν ανάγκη (και δεν το κρύβουν) την κρατική αρωγή.

Για την καινοτομία στην κοιλάδα you can take my word for it 🙂 Προφανώς αυτό δε σημαίνει ότι κάθε καινοτομία θα στεφθεί με επιτυχία στην αγορά.

Για το storage δε νομίζω ότι το αγνόησα τελείως (βλ. σχόλιο #11). Αλλά προς αποφυγή παρεξηγήσεων let me make myself absolutely clear: πιστεύω βαθειά ότι η αποθήκευση ενέργειας με τρόπο φτηνό, πρακτικό και sustainable είναι το κλειδί για ένα ενεργειακό μέλλον που θα βασίζεται ουσιαστικά στις ανανεώσιμες πηγές.

Απλώς, προς το παρόν και το άμεσο μέλλον (3-5 χρόνια) μπορούμε να κάνουμε και χωρίς αυτή τη λύση καθώς στα μεγάλα grids η ενέργεια από ανανεώσιμες δεν προβλέπεται να φτάσει το 20% του συνόλου παραγωγής που θεωρείται από τα utilities ότι σηματοδοτεί το κατώφλι πέρα από το οποίο η αποθήκευση είναι απολύτως απαραίτητη.

Τέλος, δεδομένου άλλου ενός transcontinental ταξιδιού την άλλη βδομάδα, θα επανέρθω με έμφαση στην τομή καινοτομίας και χρηματοδότησης. Τα solar stories θα τα ξαναφέρω στην επιφάνεια μετά το mega-show του Μονάχου τον Ιούνιο.

4 May, 2008 στις 7:24 pm