Το εξώφυλλο


“Obviously I wouldn’t have run a cover just to get attention — I ran the cover because I thought it had something to say. What I think it does is hold up a mirror to the prejudice and dark imaginings about Barack Obama’s — both Obamas’ — past, and their politics… The idea that we would publish a cover saying these things literally, I think, is just not in the vocabulary of what we do and who we are… We’ve run many many satirical political covers.” (David Remnick, αρχισυντάκτης New Yorker, 13/7/08)

Contra Remnick, το εξώφυλλο δεν δουλεύει ως σάτιρα, γιατί δεν είναι αρκετά εξωφρενικό για να δουλέψει ως σάτιρα. Αν κρίνω από την έκταση και την ξεδιαντροπιά της υπόγειας λασπομαχίας γύρω από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και τον πατριωτισμό του Ομπάμα, δεν θα μπορούσε να υπάρξει κάτι αρκετά εξωφρενικό για να δουλέψει ως σάτιρα. Κάτι που επιβεβαιώνει η μάλλον υπερβολική και φοβισμένη αντίδραση της καμπάνιας Ομπάμα.



10 σχόλια


1

y, this is a bunch of bull. Ο Ομπάμα συναγωνίζεται σε πατριωτισμό τον Μπους σήνιορ, και οι θέσεις του σε ζητήματα εξωτερικής (εν μέρει και εσωτερικής) πολιτικής σταδιακά εναρμονίζονται πλήρως με αυτές του συστήματος. Το “σατιρικό” εξώφυλλο του περιοδικού προσωπικά μου φαίνεται αφόρητα εστέτ και κρύο αστείο, απευθυνόμενο σε μια κάστα διανοουμένων (και αν), και απελπιστικά εκτός θέματος, όπως κι η όλη σχετική συζήτηση.

15 July, 2008 στις 4:43 pm
2
Από: lazopolis

Εμένα πάντως μου φαίνεται πειστική η εξήγηση του Remnick, τουλάχιστον όσον αφορά τις προθέσεις του. Ακριβώς επειδή υπάρχει η υπόγεια λασπομαχία γύρω από τα θρησκευτικά είναι καλό για τον Ομπάμα (όπως έδειξε και η ιστορία με τον πάστορα) να βγεί το θέμα στην επιφάνεια, αντί να υφέρπει στην παραφιλολογία. Τώρα αν η εφαρμογή της ιδέας ήταν πετυχημένη δεν ξέρω, πάντως το αναγνωστικό κοινό του NewYorker υποτίθεται οτι θα πρέπει να καταλάβει οτι πρόκειται για σάτιρα (εννοώ οτι παρόμοια “πολύπλοκοι” συνειρμοί είναι στην ημερίσια διάταξη της ανάγνωσης του περιοδικού).

Λ.τ.Σ. φοβάμαι οτι δεν υπάρχει ενιαίο θέμα. Για σένα και για μένα είναι απελπιστικά εκτός θέματος η παρούσα συζήτηση, αλλά για σημαντικό τμήμα του εκλεκτορικού σώματος δεν είναι, και άρα δεν είναι και για την καμπάνια Ομπάμα.

15 July, 2008 στις 10:54 pm
3
Από: maikwl

ΛτΣ, δεν συμφωνώ με την διαπίστωσή σου: o Obama δεν εναρμονίζεται με κλασσικές θέσεις του (κάποιου) συστήματος αλλά αποδεικνύει πως δρα ορθολογικά – ή θεωρώντας πως οι ψηφοφόροι λειτουργούν σύμφωνα με απλά μοντέλα πολιτικής οικονομίας παίζοντας Nash Equilibrium. Εξηγώ: Oι κινήσεις του μου φαίνονται χαρακτηριστικό παράδειγμα του median voter theorem – Αν οι ψηφοφόροι ψηφίσουν το κόμμα ή τον υποψήφιο που βρίσκεται πιο κόντα στις προτιμήσεις τους ως προς πολιτικές, ο υποψήφιος πλησιέστερα στη διάμεσο θα κερδίσει. Αν αυτή η κίνηση βέβαια θα του βγει σε καλό είναι διαφορετικό θέμα. Πόσο κοντά θα πλησιάσει στον median voter και με ποιο κόστος; Για παράδειγμα, πόσο μπορεί να επηρρεάσει μια σειρά μετακινήσεων προς το κέντρο την προσέλευση στις εκλογές;

Αυτό το κομμάτι της καμπάνιας είναι κάθε άλλο παρά “bringing change in washington” αλλά η αλλαγή προυποθέτει πως θα κερδίσεις στις εκλογές. Προβλέπω επαναφορά σε ποιο “αριστερές” θέσεις – βλέπε soft πατερναλισμός 🙂 – μετά την ημέρα των εκλογών. Όπως ρωτάει και ο John: “Ιζ δις τσέιντζ γιου καν μπιλιβ ιν;” Αυτή την στιγμή η απάντηση στην ερώτηση είναι προσωπικό ζήτημα και νομίζω η καμπάνια του Obama προσέχει πολύ κάτι τέτοια στοιχεία.

16 July, 2008 στις 1:40 am
4
Από: MadNihilist

Το εξώφυλλο όσο και να το κοιτάζω (που έτυχε να είναι και κακό το art να πάρει ο διάβολος) δεν με πείθει σαν σάτυρα ούτε το θεωρώ τυχαίο. Δεν ισχυρίζομαι πως οι Νεοϋορκέζοι έχουν κάποιο μυστικό σχέδιο να φέρουν τα πάνω κάτω στο Convention απλώς δεν έχουν χωνέψει την ιδέα του μαύρου υποψηφίου που έκοψε κάτι από το glamor άλλων ethnic or demographic groups που είχαν υποτίθεται προτεραιοτητα για την προεδρία και κάπου βγαίνει όλο αυτό, με διάφορους τρόπους… Παρεμπιπτόντως κάποιο ψιλο-resurgence των Χιλαρίστας στο Convention δεν το θεωρώ απίθανο.

16 July, 2008 στις 2:11 am
5
Από: Yorgos

Αν ψάχνουμε για αναλυτικά εργαλεία, από το “σύστημα” προτιμώ κι εγώ γενικά το προϊόν (και μοτέρ) του, τον median voter. Στην ανησυχία του maikwl (χαμηλό turnout) προσθέτω και μια μικρή δική μου: η καμπάνια Ομπάμα ώρες-ώρες μοιάζει να ψάχνει το κέντρο λες και είμαστε στο 2004. Σαν το 2006 να μη συνέβη ποτέ.

Για την εξωτερική πολιτική του Ομπάμα: αν το χειρότερο σενάριο είναι μια επιστροφή στον πραγματιστικό, multilateralist ιμπεριαλισμό των Σκόουκροφτ, Μπέικερ και Μπους Sr, δε χαλιέμαι καθόλου. Νομίζω ότι ο Ομπάμα τελικά θα κινηθεί πιο αριστερά (αφού ίσως τσιμπήσει το endorsement του Κόλιν Πάουελ). Μόνο μια ματιά στην εναλλακτική (neoconservatism for dummies) φτάνει και περισσεύει για να ψηφίσει κανείς τον Ομπάμα με χέρια και πόδια. Τα εσωτερικά με προβληματίζουν περισσότερο. Η υπόθεση FISA πόνεσε — το χρωστάω ακόμα αυτό το ποστ, αν και το σημερινό σχόλιο του maikwl το κανιβάλισε επαρκώς =)

laz: το πρόβλημα είναι ότι το εξώφυλλο φτάνει πολύ παραπέρα από το αναγνωστικό κοινό του New Yorker. Για πολλούς περιστασιακούς καταναλωτές infoπολτού τύπου Fox News, το εξώφυλλο και η σχετική κουβέντα μπορεί και να ενισχύσουν την προκατάληψη. Κάπου είχα δει μια πρόσφατη έρευνα που επιβεβαίωνε αυτό που γενικά υποπτευόμαστε: ότι η αρνητική πληροφορία διαδίδεται θαυμάσια και μέσω της έντονης διάψευσής της. Ομολογώ ότι δεν έχω παρακολουθήσει πώς έπαιξε το θέμα στα αμερικανικά μίντια.

16 July, 2008 στις 2:49 am
6

Μάγκες (και κούκλες), υποθέτω πως όλοι συμφωνούμε ότι το New Yorker είναι ένα, αγκχμ, κάπως ιδιαίτερο έντυπο, που άκοπα, ααβάδιστα κ.λπ. θα μπορούσε να βγει την επόμενη εβδομάδα με εξώφυλλο υπέρ της ανεξαρτητοποίησης του Μεγάλου Μήλου από τις λοιπές παρακατιανές Ηνωμένες Πολιτείες και δη *χωρίς* να υποστηρίξει ότι πρόκειται περί σάτιρας. Ακόμα κι έτσι, βρίσκω ότι πρόκειται (επιμένω) περί κρύου χιούμορ, και ναι, y, συμφωνώ ότι κάνει πολύ μεγαλύτερη ζημιά στο επικοινωνιακό επίπεδο για αυτό που αποκαλείς “μέσο ψηφοφόρο” (παρ’ ότι νομίζω ότι πρόκειται για φαντασιακή κατηγορία των απανταχού Νικολακόπουλων/Ζόγκμπυ, αλλά έστω) από όποιο κι αν είναι το υποτιθέμενο όφελος που προσπορίζεται η “εκστρατεία Ομπάμα”. Κατά τα λοιπά: lazopolis, έβρισκα επίσης αφόρητα εκτός θέματος την διαπάλη Βενιζέλου-Παπανδρέου, οπότε μάλλον έχεις δίκιο. Maikwl, με την παρατήρηση περί “εναρμόνισης” εννοώ κυρίως δύο πράγματα: ότι (α) παίρνει πίσω διαδοχικά όλες τις υποτιθέμενες ρηξικέλευθες τοποθετήσεις του στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής (διατήρηση εμπάργκο κατά Κούβας/Ιράν, εγκρίνεται εκ των προτέρων η “αυτοάμυνα” του Ισραήλ, δηλ. ενδεχόμενη επίθεση με τρομακτικές συνέπειες για το διεθνές σκηνικό, η κατοχή στο Ιράκ θα συνεχιστεί με την υπόσχεση της αποχώρησης κάποτε, οι χρηματοδοτήσεις προς το Πεντάγωνο μένουν στο απυρόβλητο διότι πρέπει να “στηρίξουμε τους στρατιώτες” κ.λπ.), και (β) ότι η “αλλαγή” που ευαγγελίζεται αποτελεί βασικά απλώς ένα εμπνευσμένο ρητορικό εύρημα. Αυτό που θα κρίνει πολλά είναι η οικονομική του πολιτική, που είναι αυτό που μετράει κιόλας καθότι όλως παραδόξως στις αμερικανικές εκλογές τείνουν να ψηφίζουν (κάποιοι) αμερικανοί. Κράτησα το σημαντικότερο για το τέλος: MadNihilist, πηγές του GOP μου εκμυστηρεύθηκαν ότι συνομωτείς υπέρ επαναφοράς της υποψηφιότητας Χ. διότι σου λείπουν τα οινοπνευματί ταγιέρ.

16 July, 2008 στις 10:35 am
7
Από: MadNilist

y., τα περι καννιβαλισμού κλπ είναι lousy excuses. Θέλουμε ποστ για την υπόθεση FISA! 🙂

16 July, 2008 στις 11:58 am
8

-What’s black and white and red all over?
-The Barack Obama issue of New Yorker magazine, which should be embarrassed after publishing such a tasteless and offensive cover.

Από τη ‘λίστα εγκεκριμένων αστείων” για τον υποψήφιο.

22 July, 2008 στις 8:24 pm
9

τη λίστα, λέμε.

22 July, 2008 στις 8:27 pm
10
Από: tassos

As a paying subscriber, I fully endorse the cover. Το ότι συνήθως η ειρωνία στα εξώφυλλα του TNY είναι λεπτή ενώ στο συγκεκριμένο ήταν in your face το αποδίδω στο ίδιο το αντικείμενο.

Πάντως, στο συγκεκριμένο τεύχος – ένα από τα καλύτερα των τελευταίων μηνών – τα λεφτά είναι στο εκτενές άρθρο για τα πρώτα βήματα του Μπάρρυ ως budding poiltico στο Τσάιταουν. Βάζει τα συνθήματα περί αλλαγής σε ένα πιο ρεαλιστικό context.

25 July, 2008 στις 6:51 pm