ePrivacy: τα κουκιά (και η απαραίτητη ίντριγκα στο παραπέντε)


Τέλος καλό, όλα καλά. Όλες οι συμβιβαστικές τροπολογίες που βγήκαν από τη LIBE πέρασαν άνετα στη σημερινή ψηφοφορία, και σχεδόν όλες οι συστάσεις του Επόπτη (πλην του recital στην 112) μεταφράστηκαν τελικά σε νέες τροπολογίες, που επίσης υπερψηφίστηκαν. Εκεί που το πράγμα παραλίγο να τιναχτεί στον αέρα ήταν με την τροπολογία 179 των Τουμπόν-Μαυρομμάτη (ναι, του Μανόλο), που θα επέτρεπε στις εθνικές κυβερνήσεις να περάσουν νόμους που περιστέλλουν σχεδόν όλες τις προστασίες του ePrivacy αν συντρέχουν λόγοι εθνικής ασφάλειας, λιμών, καταποντισμών και… πειρατευμένων mp3. Not in so many words, αλλά πίσω από την προσθήκη του φαινομενικά αθώου “the protection… of the rights and freedoms of others”, υπάρχει μια ζουμερή ιστορία. Η 179 θα έβαζε επισήμως στο ePrivacy directive αυτό που το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο είχε θεωρήσει άρρητα παρόν στην αμφιλεγόμενη απόφαση Promusicae v. Telefonica. Με τους σοσιαλιστές να απειλούν ότι θα καταψηφίσουν τα πάντα, το Λαϊκό κόμμα έδωσε γραμμή για αποχή κατά την ψήφιση της τροπολογίας των μελών του. Τελικά η 179 δεν πέρασε, παρότι μεγάλη μερίδα των φιλελεύθερων (με πρωταγωνιστή πάλι τον Άλβαρο) αποφάσισε να την στηρίξει. Χωρίς να έχω σχετικές γνώσεις, αναρωτιέμαι κατά πόσο η απόρριψή της μπορεί να οδηγήσει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο σε αναθεώρηση του δεδικασμένου της Promusicae σε κάποια μελλοντική υπόθεση — πράγμα που θα σημαίνει ότι οι πολέμαρχοι του copyright πήγαν για μαλλί και βγήκαν κουρεμένοι.

Τα πανηγύρια των digital rights advocates, βέβαια, είναι για την υπερψήφιση της τροπολογίας 138 (γνωστής και ως Bono Amendment) στην Οδηγία Πλαίσιο για τις ηλεκτρονικές επικοινωνίες. Εμποδίζοντας την επιβολή περιορισμών στην ελευθερία έκφρασης και πρόσβασης σε περιεχόμενο και υπηρεσίες από εξουσίες άλλες της δικαστικής, η τροπολογία απομακρύνει μάλλον οριστικά το σκιάχτρο Ολιβέν. Αν περάσει κι από το Συμβούλιο, δηλαδή.

Upd [25/9]: Μόλις είδα την ονομαστική λίστα των ψήφων. Απαραίτητη διόρθωση: ο Άλβαρο καταψήφισε την τροπολογία Τουμπόν-Μαυρομμάτη. Ενδιαφέρον: ο Γ. Βαρβιτσιώτης κι ο Ν. Βακάλης ήταν δύο από τους 25 μόλις ευρωβουλευτές του Λαϊκού κόμματος που επίσης την καταψήφισαν. Props to them.

Upd [6/10]: Κάποιες σύντομες παρατηρήσεις, αντί κατακλείδας σ’ αυτή τη σειρά ποστ:

Για τις γενικές εντυπώσεις από τη σύντομη επαφή με το τέρας των Βρυξελών και τις αναπόφευκτες συγκρίσεις με τα θηρία της καθημάς αλπικής τούντρας, έχουν γράψει θαυμάσια ο Νίκος και ο Σπύρος. Θα ήμουν λίγο πιο συγκρατημένος από τον Νίκο στην αξιολόγηση των διαδικασιών consensus-building (που είναι σούπερ όταν στηρίζονται σε εξαντλητικές συζητήσεις επί της ουσίας — λιγότερο σούπερ όταν πατάνε σε ατέλειωτα, και κατά κανόνα κρυφά, quid pro quo). Δατ σεντ, είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα πεινάσει περιμένοντας μια βιολογική ντομάτα να πέσει από τον ουρανό, όταν βλέπει στο διπλανό τραπέζι μια συμβατική.

Για το μέχρι πού φτάνει η δική μας φωνή σε θέματα ψηφιακών ελευθεριών και δικαιωμάτων σ’ αυτόν τον λίγο μπαρόκ οργανισμό: ας μην αυταπατώμαστε, όχι πολύ μακριά.

Ο κατ’εξοχήν εκπρόσωπος των πολιτών, το Ευρωκοινοβούλιο, εξακολουθεί να λειτουργεί μάλλον αναποτελεσματικά — και λόγω της συγκριτικά μικρότερης ακόμα θεσμικής ισχύος του σε σχέση με την Επιτροπή και το Συμβούλιο, και λόγω πολιτικών εξαρτήσεων.

Η συμμετοχή της κοινωνίας πολιτών στη χάραξη πολιτικής αγορών-τηλεπικοινωνιών-ατομικών δικαιωμάτων είναι σαφώς πιο αδύναμη στην Ευρώπη απ’ ό,τι στις ΗΠΑ — και σε αριθμούς, και σε οικονομική ισχύ, και σε πολυσυλλεκτικότητα και σε marketing/media savvy. Παρά τα ηχηρά ονόματα (Gaiman, Doctorow) που το έχουν προωθήσει, το βρετανικό Open Rights Group είναι ακόμα πολύ μικρό. Οι Γερμανοί του Netzpolitik και οι Ισπανοί Internautas έχουν ευρύ, αλλά γλωσσικά περιορισμένο κοινό (δεν βλέπω σελίδες στα αγγλικά, οπότε φαντάζομαι ότι δεν έχουν πανευρωπαϊκή δράση). Μένουν οι Γάλλοι της Quadrature, που κάνουν καλή δουλειά, παρά την έφεση στην υπερβολή και την αχρείαστα εχθρική στάση προς οτιδήποτε έχει να κάνει με προστασία πνευματικών δικαιωμάτων. Η συμβολή τους στην ανατροπή των αρνητικών τροπολογιών στο πακέτο τηλεπικοινωνιών ήταν αξιοσημείωτη, αν και χαρακτηρίστηκε από μια μικρή εμμονή με την ιντερνετική δυστοπία Ολιβέν, που δεν φάνηκε να έχει ποτέ ιδιαίτερο έρεισμα εκτός Γαλλίας (ή εντός Γαλλίας, for that matter).

Ευτυχώς, υπάρχουν και αρκετοί θεσμικοί σύμμαχοι. Στα θέματα του ePrivacy είναι ο Ευρωπαίος Επόπτης Προστασίας Δεδομένων, Πίτερ Χιούστινξ. Σημαντική είναι και η ομάδα των επιτρόπων προστασίας προσωπικών δεδομένων (Article 29 Working Group), με προεξάρχοντα τον μέχρι πρότινος προεδρεύοντα Peter Scharr. Τέλος, τα μέλη της LIBE, με point man στις πρόσφατες διαδικασίες τον Σταύρο Λαμπρινίδη. Με όσο τεκμήριο αντικειμενικότητας μπορεί να διατηρώ έχοντας υπάρξει προσκεκλημένος του για λίγες μέρες στις Βρυξέλες, φαίνεται να κάνει καλή δουλειά και η συμβολή του στην προχτεσινή επιτυχία στην Ολομέλεια του ΕΚ είναι αδιαμφισβήτητη.


Yorgos

2 σχόλια


1

[...] [4] Αν πέτυχε κάποια πράγματα το Ευρωκοινοβούλιο είναι γιατί κάποιοι ευρωβουλευτές πήραν συγκεκριμένη θέση -και κάποιοι… μία άλλη, όπως η πρόταση που κατέθεσε (και) ο ευρωβουλευτής της Ν.Δ. Μανώλης Μαυρομάτης ώστε να στηριχθεί η θέση αυτών που θεωρούν ότι επιτρέπεται να περιορίσουμε προσωπικές ελευθερίες για να διασφαλίσουμε τα συμφέροντα των δισκογραφικών και των άλλων μεγάλων “ιδιοκτητών” copyright. Δεν μιλάμε για “καλό” ή “κακό”, αλλά για συγκεκριμένες θέσεις -αν μας ενδιαφέρει ένα θέμα, ας αποφασίζουμε με ποιες θέσεις και ποιους εκφραστές τους συμφωνούμε ή όχι. [...]

12 October, 2008 στις 2:41 pm
2

[...] υπερψήφισε με μεγάλη πλειοψηφία (574 ψήφοι υπέρ 73 κατά) την σημαντική τροπολογία 138 του πακέτου [...]

30 December, 2009 στις 12:18 am