Μήδεια 2: Κάτω απ’ την παραλία, το πεζοδρόμιο


Είκοσι λεπτά πριν το τέλος της παράστασης, ακούγονται φωνές απ’ το φουαγιέ. Μια ομάδα ανθρώπων κατεβαίνει γρήγορα τον αριστερό διάδρομο της πλατείας. Η φωνή του Δημήτρη Παπαϊωάννου καλύπτει τη μουσική του Μπελίνι:

– Διακόπτουμε για να μας μιλήσουν τα παιδιά. Τους περιμέναμε. Παρακαλώ να ανοίξουν οι προβολείς.

Οι νέοι ανεβαίνουν στη σκηνή. Είναι περίπου 30 άτομα, άντρες και γυναίκες, 18 με 25 ετών. Πρόσωπα ακάλυπτα. Κρατούν ένα μεγάλο πανό και καμιά δεκαριά μικρά. Ο ΔΠ τους φέρνει μικρόφωνο. Ένας άντρας και μια γυναίκα διαβάζουν το μήνυμα: “[…] Ζητάμε έναν καλύτερο κόσμο… Ελάτε μαζί μας… Βγείτε στους δρόμους […]”. Πάθος, ειλικρίνεια, καθήκον, βεβαιότητα. Μοναδικό συγκεκριμένο αίτημα είναι η αποφυλάκιση των συλληφθέντων. Μια πιο μικρή κοπέλα αρπάζει το μικρόφωνο:

– Εκπροσωπούμε μόνο τους εαυτούς μας. Κανένα κόμμα, κανέναν πολιτικό σχηματισμό.

Μετά από τρία περίπου λεπτά στη σκηνή, οι νέοι κατεβαίνουν και αποχωρούν ήσυχα.

Rewind στα πιο ενδιαφέροντα: το κοινό τους υποδέχεται μουδιασμένα. Στην αρχή δεν ακούγεται κουβέντα. Σύντομα σκάνε τα πρώτα χειροκροτήματα. Την ώρα που διαβάζουν το μήνυμα, δυο-τρεις θεατές διαμαρτύρονται. Πνίγονται στα “σσσσ” των υπόλοιπων. Η πλειοψηφία των θεατών χειροκροτεί στο τέλος του μηνύματος. Ακόμα περισσότερα χειροκροτήματα κατά την αποχώρηση των εισβολέων — κάποια ενθουσιώδη, τα περισσότερα μάλλον μουδιασμένα. Ο ΔΠ και οι χορευτές χειροκροτούν θερμά.

Ο ΔΠ παίρνει το λόγο, ρωτάει τους θεατές αν θέλουν να συνεχιστεί η παράσταση, ή αν προτιμούν πρόσκληση σε μια μελλοντική. Σχεδόν καθολικά, το κοινό φωνάζει να συνεχιστεί η παράσταση. Λίγο αιφνιδιασμένος, ο ΔΠ ζητάει πέντε λεπτά διάλειμμα. Ένα ζευγάρι σηκώνεται και φεύγει (συνοδεία χλευαστικού σχολίου). Οι διαφωνούντες της βραδιάς αρχίζουν πλέον να ακούγονται. Φεύγουν κι άλλοι, αρκετοί διαμαρτύρονται έντονα. Ξεκινάνε πηγαδάκια μέσα στο θέατρο. Τα ντεσιμπέλ ανεβαίνουν:

– Εδώ η χώρα καίγεται κι εσείς καίγεστε μόνο για την παράσταση.
– Ε να την κάψουμε λοιπόν τη χώρα, αυτό δε θέλετε;

– Μα δεν διακόπτεις έτσι μια παράσταση. Ας ερχόντουσαν στο τέλος.

– Απαράδεκτος ο Παπαϊωάννου!
– Και τι να κάνει ο άνθρωπος;

– Δώδεκα εκατομμύρια ευρώ από το Υπουργείο Πολιτισμού…

– Μην αγνοείτε τα παιδιά!

Οι περισσότεροι θεατές αντιμετωπίζουν το θέμα μάλλον συγκαταβατικά.

Δέκα λεπτά αργότερα, εμφανίζεται πάλι ο ΔΠ, και ανακοινώνει ότι οι χορευτές δεν μπορούν να συνεχίσουν. Χειροκροτήματα. Χλιαρές διαμαρτυρίες (οι περισσότεροι αντεπαναστάτες μάλλον έχουν φύγει). Ζητάει συγνώμη, προσφέρει επιστροφή χρημάτων, ή δωρεάν είσοδο σε επόμενη παράσταση. Αρκετοί θεατές κατεβαίνουν προς τη σκηνή. Συζητούν φιλικά με τον ΔΠ και τους χορευτές. Οι περισσότεροι τους συγχαίρουν. Λίγα λεπτά αργότερα, προς την έξοδο, ο ΔΠ συζητάει με κάποιους θεατές που διαμαρτύρονται. Τους ζητάει να μπουν στη θέση του. Άσκηση για τον αναγνώστη (και τον κοντριμπιτέρ).

Σχετικά:

* “Last Bow for Barrault?“, Time, 13/09/68
* Champagne, “The Beach beneath the Paving Stones: May 1968 and French Theater”, SubStance, 6:18/19 (1977)
* Ιάσων Αθανασιάδης, “The Tragedy of Greek Apathy,” Guardian, 18/12/08
* Erikson, Childhood and Society (1963)



23 σχόλια


1

Πολύ ενδιαφέρουσα η περιγραφή των ζυμώσεων Γιώργο. Η Αθήνα ξαφνικά έχει πάψει να είναι η μίζερη ακίνητη πόλη που ξέραμε…

Σε ζηλεύω που ήσουν εκεί – εγώ βιάστηκα να πάω να τη δω 🙂

22 December, 2008 στις 11:05 am
2

Ωραίο write-up George, πραγματικά unique η εμπειρία μας χθες, εγώ αποπειράθηκα να γράψω λίγα real-time στο twitter.com/gtzi, χαίρομαι που τα διαβάζω τώρα πολύ περισσότερο ολοκληρωμένα.
Δεν γνωρίζω αν κάτι αντίστοιχο συνέβαινε και τις προηγούμενες μέρες ή και σε άλλες παραστάσεις, αλλά νομίζω ότι ο χειρισμός της κατάστασης από τον ΔΠ ήταν τουλάχχιστον αριστοτεχνικός.

22 December, 2008 στις 11:16 am
3

[…] πλήρες κείμενο σε αυτόν τον σύνδεσμο (0 votes, average: 0 out of 5)You need to be a registered member to rate this post.  Loading […]

22 December, 2008 στις 11:16 am
4
Από: Titanas

Έγινε ό,τι έγινε και το αποτέλεσμα ποιο είναι; Μου φαίνεται ότι φτάνουμε στο extreme άλλο άκρο που κάποιοι που πλήρωσαν για να δουν κάτι να χαρακτηρίζονται αντεπαναστάτες “(οι περισσότεροι αντεπαναστάτες μάλλον έχουν φύγει)”. Το πιο τρομακτικό από όλα που τώρα φαίνεται χαριτωμένο μέσα από το συμβάν στην παράσταση είναι IMHO ότι ο καθένας θεωρεί οτι έχει δίκιο by default για όλα, ότι έχει δικαίωμα να παίρνει τον νόμο στα χέρια του και να κάνει ό,τι θέλει – όποτε θέλει – όταν θέλει. Δεν εξετάζω πόσο καλή ή κακή είναι η σημερινή κυβέρνηση (εξαιρετικά μη αποδοτική σε βαθμό εξεφτελισμό είναι η γνώμη μου) αλλά αυτό αυτό που συμβαίνει τώρα είναι μόνο η αρχή για αυτό που είδαμε και έγινε στα ζωνιανά τα τελευταία χρόνια με την διαχείρηση της περιοχής και τον έλεγχο ποιος μπαίνει και βγαίνει.

Έγινε ό,τι έγινε και το αποτέλεσμα ποιο είναι μετά την θεατρική παράσταση και την ζωή όσων βρέθηκαν εκεί ή ζουν σε αυτή την χώρα που κάηκε για μια εβδομάδα περίπου; 3 points ζητάω μόνο για κάτι πρακτικό που άλλαξε τις τελευταίες δύο εβδομάδες και τώρα θα πληρώνω λιγότερους φόρους, η παιδεία θα έχει πάρει +0.0001%, η δικαιοσύνη θα λειτουργεί καλύτερα κλπ, κάτι άλλο;

Αν οι πιτσιρικάδες ζητάνε καλύτερο κόσμο ας κάνουν κάτι να αλλάξουν τον εαυτό τους και το περιβάλλον που ζουν, να σκεφτούν ότι το κράτος το συντηρούν οι ίδιοι, ότι η μπόμπα ποτό γεμάτο πάγο μέχρι πάνω κοστίζει 10-12 ευρώ και ο καφές 4 ευρώ, ότι το να σκάνε τσιγάρο για να χαλαρώσουν δεν είναι μαγκιά ούτε να σπάνε ό,τι βρουν κλπ. Αναφέρομαι στα πιτσιρίκια και όχι στους τύπους εκεί έξω που έχουν μια μάσκα αερίων πρόχειρη αξίας 250+ ευρώ έτσι για το καλό του χρόνου.

Φτάσαμε στο tipping point πιθανότατα μέσα και από το http://en.wikipedia.org/wiki/Fixing_Broken_Windows αλλά η ακραία συμπεριφορά και από τις 2 πλευρές μόνο σε κακό μπορεί να οδηγήσει, ειδικά από αυτούς που νομίζουν ότι είναι δικαίωμα τους να το κάνουν. Η ένταση και ο αριθμός των συμβάντων μειώνεται αλλά θα συνεχίσει να υπάρχει.. το πρακτικό αντίκτυπο όμως είναι…;

22 December, 2008 στις 11:42 am
5

Το “τους ζητάει να μπουν στην θέση του” με μπέρδεψε. Πως το προσέλαβες τελικά, η στάση του ήταν τέτοια από ανάγκη ή από άποψη;

22 December, 2008 στις 3:21 pm
6
Από: μπρρρ

Τιτάνα, το πρακτικό αντίκτυπο είναι ότι με τέτοιες δράσεις μεταδίδεται μια κουλτούρα εξέγερσης, που αναγκάζει τον πολίτη να εγκαταλείψει για λίγο την ασφάλεια της πολυθρόνας του και να διαδηλώσει γι’ αυτά που τον εξοργίζουν. Αναγνωρίζω ότι κάτι τέτοιο δε σου αρέσει γιατί πιθανόν να έχει κάποιο αντίκτυπο στην επισκεψιμότητα του μπλογκ σου, αλλά τι να κάνουμε, η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Τουλάχιστον ας γκρεμιστούμε τραγουδώντας και όχι παραγγέλνοντας κάποιο γκάτζετ από τον υπολογιστή μας που θα χρεωθεί στην πιστωτική μας με 20% επιτόκιο.

22 December, 2008 στις 3:49 pm
7
Από: anna

Χαχα, έγραψες μπρρ!
Μη μιλας για εξεγερση και για κουλτουρα στους wannabe νεογιαπις.
Βγαζουν σπυρια:-P

22 December, 2008 στις 7:07 pm
8
Από: Yorgos

Παιδιά ευχαριστώ για τα σχόλια.

@titanas, προσπάθησα να πω την ιστορία όσο πιο ουδέτερα γινόταν. Αυτό το “αντεπαναστάτες” μου ξέφυγε. Ομολογώ ότι ήταν σαρκαστικό. Κάποιες από τις σκέψεις σου τις συμμερίζομαι. (@μπρρρ: στο ad hominem με έχασες)

Σπύρο, στο πηγαδάκι στο τέλος τον άκουσα να λέει: “… δεν θα φέρω [ή “δεν μπορώ να φέρω”] αστυνομία στο θέατρο, και δεν μπορώ να αναγκάσω τους χορευτές να συνεχίσουν”. Δεν μπορώ να βγάλω ασφαλή συμπεράσματα γιατί έχασα τα συμφραζόμενα. Αίσθησή μου, πάντως, είναι ότι ο ΔΠ δεν έκανε απλώς διαχείριση κρίσης. Εξέφραζε άποψη — αλλά το είδος της άποψης που δεν πατάει στη βεβαιότητα και το righteousness των πρωταγωνιστών της βραδιάς.

Η στάση των καλλιτεχνών, όπως κι εκείνη των θεατών, σηκώνει πολλή συζήτηση. Αμφότερων η συμπεριφορά πρόδιδε και μια αίσθηση ενοχής: οι μεν που άφησαν την παράσταση και τους θεατές κρεμασμένους, που δεν μιλούν με την τέχνη τους για τα παρόντα. Οι δε που συμμερίζονται τη γενική δυσθυμία, δεν συγκινούνται από την εξέγερση, αλλά δεν έχουν κάτι να αντιπροτείνουν, ή διάθεση να δράσουν. Κάπου εκεί ήμουν κι εγώ.

Δεν έχω ακόμα αποφασίσει πώς αισθάνομαι για τα χτεσινά, πέρα από την προφανή τους χρησιμότητα στο να αποφασίσω πώς αισθάνομαι για τα προχτεσινά. Έπαιζε ένα πατρονάρισμα ένθεν και ένθεν (“άντε θλιβεροί, ξυπνάτε”, “παιδιά είναι, καλούτσικα τα λένε, χειροκρότα”), που ίσως να καθορίζει κι αυτό το – κατ’ εμέ καμένο – στυλ ακτιβισμού: εισβολή, μονόλογος, αποχώρηση.

Οι συζητήσεις που ακολούθησαν (και συνεχίζονται, εδώ και αλλού) δημιουργούν αμυδρές ελπίδες ότι η περφόρμανς της αντίστασης δεν έπεσε τελείως στο κενό. Αλλά έχουμε ακόμα πολύ δρόμο.

22 December, 2008 στις 7:11 pm
9
Από: Citronella

Ναι, καλό είναι να αρχίσει να κινείται κάτι, αλλά καλύτερο να ξέρουμε και γιατί κινείται, προς τα πού κινείται (έστω σαν γενική κατεύθυνση) κλπ.
Γιατί αυτό το γενικό “το happening για το happening”..μπορεί να γίνει εξίσου αντι-επαναστατικό. Εντάξει, κάναμε την “κατάληψη” των 9 – μετά, τι??

22 December, 2008 στις 8:39 pm
10
Από: Titanas

@μπρρρ Μπορώ να κρίνω την ποιότητα της επανάστασης από ανθρώπους σαν εσένα που δεν τολμούν να εμφανιστούν επώνυμα και το μόνο που κάνουν είναι να κράζουν. Για αυτό η χώρα πάει κατά διαόλου.

@anna Φυσικά μπορείς να κάνεις ό,τι άλλο θέλεις για να αποδείξει οτι εσύ έχεις δίκιο και να αλλάξεις τον κόσμο. Στο εύχομαι ολόψυχα να το καταφέρεις, be my quest and prove me wrong.

Είμαι σίγουρος όμως ότι τίποτα δεν πρόκειται να γίνει, μόνο όσα περιέγραψα και για του λόγου το αληθές: http://news.pathfinder.gr/greece/news/522601.html 2 περιστατικά πολύ πρόσφατα και φρέσκα

Όσο για την επανάσταση, ούτε απεργία δεν είναι ικανοί να κάνουν οι επαναστάστες απεργοί της δεκάρας που βγαίνουν στον δρόμο για 1 εβδομάδα, τσεπώνουν τα 10-100-1000 ευρώ που θέλει ο μεταξωτός ποπός τους και μετά πάνε σπίτια τους αδιαφορώντας για όλους τους άλλους και φυσικά δημιουργώντας προηγούμενο που λέει κάτι σαν “εντάξει, άσε να κάνουν ό,τι γουστάρουν θα βαρεθούν, θα πάρουν και μερικά ευρώ ή υποσχέσεις και τελειώσε”. Αυτό συμβαίνει και τίποτα άλλο.

Βέβαια στην χώρα του καπιταλισμού που τόσο μισούν πολλοί (και όχι αδιακαιολόγητα), στην χώρα που πρόσφατα ξεπέρασε τα 300.000.000 πληθυσμό, μια ομάδα περίπου 3000 ατόμων που γράφουν αράδες για σίριαλ, ταινίες κλπ έκαναν απεργία για σχεδόν 3.5 μήνες, κατάφεραν να γονατίσουν το Hollywood και να πάρουν αυτό που ζητούσαν επειδή είχαν συνέπεια και συγκεκριμένους στόχους.

Εδώ βέβαια στην Ελλάδα έχουμε μπρρ και αεροπλάνα μετά την γέννηση της Δημοκρατίας.

22 December, 2008 στις 9:05 pm
11
Από: μπρρρ

Τιτάνα, θες να πεις ότι όλες οι εξεγέρσεις στην Ελλάδα είναι a priori ανεκδιήγητες; Για τις απεργίες πείνας των ελλήνων φυλακισμένων σου μίλησε κανείς; Και αυτοί βολεμένοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι; Αυτοί που τα σπάνε όλες αυτές τις μέρες είναι και αυτοί βολεμένοι αργόσχολοι; Πιθανόν και να είναι -το μέλλον θα δείξει αν θα μείνει κάτι βαθύτερο από αυτή την κινητοποίηση. Αλλά μην εξομοιώνεις τους 15χρονους με τους επαγγελματίες συνδικαλιστές -οι οποίοι όντως είναι για σφαλιάρες. (Όπως για σφαλιάρες είναι και το μπλογκ σου, αλλά δε θα το συνεχίσω γιατί σέβομαι την αλλεργία του οικοδεσπότη προς τα ad hominem).

23 December, 2008 στις 1:53 am
12
Από: Titanas

@μπρρρ Μίλησα για δρόμους και όχι φυλακές, μίλησα για απεργία και όχι 15χρονα. Δυστυχώς είναι ανίκανος/η να κουβεντιάσεις με επιχειρήματα και το μόνο που κάνεις καλά είναι να κράζεις. Σταματάω εδώ.

Όσο για το blog μου, είναι πολύ εύκολο να μην το διαβάζεις και να το διαγράψεις από τα RSS feed σου. Θα χαρώ ιδιαίτερα. Δεν θέλω αναγνώστες σαν εσένα που σε περίοδο δημοκρατίας προτιμούν να κρύβονται πίσω από ένα nick name για να υπερασπιστούν αυτό που τόσο θερμά δηλώνουν ότι πιστεύουν αλλά ντρέπονται να το κάνουν επώνυμα.

23 December, 2008 στις 2:05 am
13
Από: μπρρρ

Μια χαρά επώνυμος είμαι. Λέγομαι μπρρρ. Θες να σου πω ποιο κοινωνικό σύνολο εκπροσωπώ, αλά Παναγόπουλος; Εκπροσωπώ τον εαυτό μου. Και ο εαυτός μου έχει κάθε δικαίωμα να εξεγείρεται όταν πλήττεται η αισθητική του από ένα ηλεκτρονικό μαγαζάκι που αποκαλείται “το καλύτερο ελληνικό μπλογκ” (χαχαχα) και που ισχυρίζεται ότι η μόνη πραγματική επανάσταση έγκειται στο να ζητήσουμε καλύτερη τιμή για τον φρεντοτσίνο μας. Δε λέω, επαναστατικότατη η υγιής καταναλωτική συνείδηση, αλλά υπάρχουν και πράγματα που δεν έχουν ευθεία οικονομική αντιστοίχιση. Λυπάμαι αν αυτό δεν μπορείς να το καταλάβεις. Απ’ ό,τι φαίνεται, έχεις μια εμμονή με τα απόλυτα αριθμητικά μεγέθη, όπως φαίνεται και στο προφίλ σου:
Height: 1.77m (5.8ft)
Weight: 75 kg (165.3 pounds)
YouTube Video Views: 1,064,867
Flickr views: 1,297 photos / 234,910 views
Pestaola.gr: 7,315,446 page views since early May 2007

23 December, 2008 στις 2:35 am
14
Από: Yorgos

@citronella, εδώ βλέπω δύο εξίσου έντιμες στάσεις: αυτή που λέει ότι οι εκλογές φτάνουν και περισσεύουν για να διορθωθούν τα κακώς κείμενα. Κι εκείνη που βλέπει ανάγκη για πολιτική συμμετοχή και εκτός εκλογικού κύκλου. Αν σε εκφράζει η πρώτη, τα λες κάπως έτσι. Αν υιοθετείς την δεύτερη, το “καλύτερο να ξέρουμε και γιατί κινείται, προς τα πού κινείται (έστω σαν γενική κατεύθυνση)” σε εκθέτει στην λογική απορία: γιατί δεν προσπάθεις να του δώσεις κατεύθυνση με τη συμμετοχή σου; Αν μπορούσα να απαντήσω πειστικά σ’ αυτή την ερώτηση, θα ήμουν πιο σκληρός στην κριτική μου για το είδος του ακτιβισμού που είδα προχτές.

@μπρρρ, έχω την εντύπωση ότι το πλήγμα που υφίσταται η αισθητική σου από ένα μπλογκ και οι συνεχείς επιθέσεις στον ιδιοκτήτη του δεν ενδιαφέρουν κανέναν σ’ αυτό το thread. Συνκοντριμπιτόρες, χρειαζόμαστε πλέον πολιτική σχολιασμού.

24 December, 2008 στις 1:10 am
15
Από: Βασίλης Β.

Γιώργο, πολύ καλό κείμενο! Το διαβάζω ως αρκούντως αποστασιοποιημένη και αντικειμενική περιγραφή, δηλαδή όπως έπρεπε να είναι μια δημοσιογραφική κάλυψη.

Για το κείμενο της καθημερινής, δε συμφωνώ ότι εκπορεύεται απαραίτητα από μια αντίληψη ότι αρκεί η συμμετοχή στις εκλογές. Είναι δυνατόν να θεωρείς ότι η συμμετοχή παίρνει πολλές μορφές, αλλά ότι το πατρονάρισμα και η επίθεση σε χώρους πολιτισμού δεν είναι οι κατάλληλες. Με δεδομένο μάλιστα το περιεχόμενο του έργου που διεκόπη στο Εθνικό, και τη σχέση της ζωής του Ροβέρτου Τσούκο με θέματα που είναι στην ημερήσια διάταξη της “εξέγερσης” , η δύναμη του θεάτρου να αφυπνίσει μάλλον είναι μεγαλύτερη σε σχέση με το λογύδριο που απαγγέλθηκε.

24 December, 2008 στις 2:25 am
16
Από: Titanas

@Yorgos γνώμη μου είναι οτι χρειάζονται και τα δύο αλλά φοβάμαι οτι η αλλαγή κυβέρνησης θα δημιουργήσει ένα ακόμα πρόβλημα, αυτού του μίσους απέναντι στην δεξιά και τα κακά που έφερε, την κατάντια του τόπου κλπ. Ναι η πολιτική αλλαγή και η συμμετοχή είναι η λύση στο πρόβλημα αλλά δυστυχώς απαιτείται μόνο μια 4ετία για αυτό και μόνο. Με το pattern οι προηγούμενοι φταίνε για όλα, πάνε να κλείσουμε τις μαύρες τρύπες αυτών που παρακολουθώ τις τελεταίες δεκαετίες, δεν έχω ελπίδες για κάτι τρομερό και μαζικό. Θα ήθελα πολύ δω πολιτική, οκ έχουμε ένα πρόβλημα και θα το λύσουμε – μετά θα γκρινιάζουμε και θα κατηγορήσουμε τους άλλους.

24 December, 2008 στις 1:41 pm
17
Από: μπρρρ

Ζητώ συγγνώμη από την ομήγυρη για το trolling και παραθέτω ένα σχετικό με το ποστ λινκ.

http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=23827372,29554988

Νομίζω ότι οι τρεις κύριοι είναι υπερβολικοί. Ειδικά για το εθνικό θέατρο, που τον τελευταίο καιρό στρέφεται σταθερά στον λαϊκισμό και την ευκολία (βλ. και εκπαραθύρωση Λιβαθινού). Και να το καίγανε δε θά ‘χα κανένα πρόβλημα.

24 December, 2008 στις 3:45 pm
18
Από: j christophe

Εξαιρετική περιγραφή Γιώργο. Ο αρχιεπιδοτούμενος καλλιτέχνης της κυβέρνησης και φαβορί της Κυρίας και όλων των ξανθών κυριών της ΕΛΠΙΔΑΣ, δείχνει κατανόηση για τα παιδιά…Αυτό το γλοιώδες πατρονάρισμα έχει μόνο χειρότερο δείγμα την αθλιότητα των ΜΜΕ. Φαντάζουν τόσο κωμικοί – αν δεν ήταν και τραγικοί- οι δεκαπεντάχρονοι(;) επαναστάτες που βαδίζουν στη σιγουριά της αμυντικής αστυνομίας του Παυλόπουλου, όσο τα βάζουν με τους μπάτσους για να παίξουν τα παιχνίδια των εργοδοτών του συστήματος. Και οι υπάλληλοι των εργοδοτών – Μπόμπολα και σία, επαγγελματίες εκβιαστές ή απλοί βοηθοί εκβιαστών “συμμερίζονται” την αγωνία των παιδιών τσεπώνοντας τους παχουλούς μισθούς και μίζες. Οι μισοί παίρνουν και τον έξτρα (αργο)μισθό από τα Γραφεία Τύπου Υπουργείων και ιδίως οργανισμών και βέβαια από τον Αθήνα 9,84 ( διορισμοί Ντόρα). Κατά τα άλλα η αντίσταση καταστρέφει την Ερμού για να κονομίσει η Κηφισιά και βέβαια τα Mall των ίδιων εργοδοτών. Εμ, δυστυχώς και μεις υπήρξαμε 15 και μεις κατεβαίναμε σα μ…..ς σε διαδηλώσεις και λέω δυστυχώς γιατί στα 15 έχεις καλές προθέσεις και διάθεση για χαβαλέ, αλλά μυαλό δεν έχεις…

26 December, 2008 στις 11:39 am
19
Από: Irini

Συνολική απάντηση σε όλες τις απόψεις και τους προβληματισμούς :
λιγότερα συνθήματα και πιο πολλή δουλειά ! Δουλειά προσωπική για τον εαυτό μας και τις γνώσσεις μας,για τη γνωριμία με τον άλλο και την κατανόηση και την αποδοχή που μας λείπει ώστε να θεωρούμε τον εαυτόμας ΕΝΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ και τις σκέψεις μας ΘΕΣΦΑΤΑ! Δεν είναι όμως έτσι ,γι΄αυτό ας ακούσουμε και τους άλλους. Συνθετικά έχουμε πιο πολλές ελπίδες.
27/12/08 ώρα 4.30 μ.μ.

27 December, 2008 στις 4:37 pm
20
Από: μπρρρ

Και ποιος ρώτησε τη θέση και την αντίθεση αν θέλουν να γίνουν σύνθεση; Η αλήθεια δε βρίσκεται πάντα στη μέση.

27 December, 2008 στις 9:54 pm
21
Από: Irini

Αγαπητέ μπρρρ, μου θύμισες το ανέκδοτο με τη στατιστική υπηρεσία όπου 1 κοτόπουλο και 2 άνθρωποι για αυτούς σημαίνει πως το έφαγαν από μισό ! Σίγουρα όμως δεν είναι έτσι ,άρα ας ψάξουμε το πως ! Ίσως το βρούμε πιο εύκολα από το να το φανταζόμαστε θεωρητικά.

28 December, 2008 στις 11:19 pm
22
Από: Orestis

Είναι η πρώτη φορά που επισκέπτομαι το blog και πέρασα τυχαία, από σύνδεσμο ενός άλλου στο οποίο σήμερα διάβασα πρώτη φορά για το περιστατικό. Μετά και από την ανάγνωση και του δικού σου άρθρου, μπορώ να πω ότι θεωρώ τελείως υποκριτές και άδικους όσους γιουχάριζαν τους λίγους που αντιδρούσαν ή και έφευγαν. Και είναι υποκριτές γιατί ήταν και αυτοί μέσα και μπήκαν να παρακολουθήσουν την παράσταση υπό τις ίδιες συνθήκες. Το γιατί οι λίγοι που αντέδρασαν δεν διαφωτίστηκαν όπως αυτοί από την κίνηση και τα λόγια των παιδιών δεν τους πέφτει λόγος να το κρίνουν και αν έχουν οι ίδιοι ενοχές που πήγαν ή που έμεναν συστηματικά άπρακτοι δεν τους φταίνε όσοι έχουν διαφορετική άποψη τη συγκεκριμένη στιγμή. Πέρα από αυτό και ανεξάρτητα από που έχουν πάρει οι συντελεστές χρήματα για την παράσταση ή ποια είναι η παράσταση αυτή, διαφωνώ με τη διακοπή της και χαίρομαι που δεν συνέχισαν οι ηθοποιοί γιατί το φαινόμενο αυτό, μπορεί να έπαιρνε διαστάσεις. Τα παιδιά, αν είχαν να πουν κάτι, μπορούσαν να το πουν στην είσοδο ή στην έξοδο και οπουδήποτε αλλού ήθελαν εκτός από την ώρα της παράστασης. Είναι διαφορετικό να μπαίνεις σε έναν ιδιωτικό ή κρατικό τηλεοπτικό σταθμό και να περνάς ένα μήνυμα σε χιλιάδες αποδέκτες καθηλωμένους στο σαλονάκι τους και διαφορετικό να μπαίνεις σε θέατρα την ώρα της παράστασης.

5 January, 2009 στις 4:47 pm
23
Από: yorgos

Orestis: συμφωνώ και για τα δύο.

Και αναιρώ αυτά που είχα υπονοήσει σε παραπάνω σχόλιο: ότι δηλαδή υπάρχει κάτι πιθανόν ενδιαφέρον στην διαδικασία σταδιακής πολιτικοποίησης των αντιδράσεων του Δεκεμβρίου. Αυτά μάλλον ξεχάστηκαν με το μπρέικ των γιορτών και τις σφαίρες του Καλάσνικοφ.

9 January, 2009 στις 1:15 am

Σχολιάστε