Το εξαιρετικό preview του Sid Lowe για το Ισπανία-Χιλή που μόλις ξεκίνησε. Αν υπάρχει αλήθεια στα λόγια του Μπράβο (και νομίζω ότι υπάρχει, και για τους δύο) θα δούμε το καλύτερο ματς του μουντιάλ.

20.06.2010

Το πνεύμα του Γιέσπερ

, 2:04 pm

Αν έβλεπε κανείς τη Δανία πρώτη φορά χτες βράδι στη ματσάρα με το Καμερούν, θα νόμιζε ότι στον πάγκο της δεν κάθεται ο Μόρτεν Όλσεν, αλλά ο Γιέσπερ. Η περίφημη δανέζικη άμυνα των Άγκερ και Κιαερ παρέπεε, πούλαγε μπάλες, έδωσε ένα φτηνό γκολ και γλίτωσε 2-3 ακόμα χάρη στον Σόρενσεν, στην αστοχία των Καμερουνέζων και στη μούρη του Κρίστιαν Πόουλσεν που στέρησε απ’ τον Αμπουμπακάρ το ντεμπούτο των ονείρων του. Και η ύποπτη επιθετική γραμμή πέταγε φωτιές, με το Ρόμενταλ να τρέχει σαν πιτσιρίκι και να τρομοκρατεί την ισχνή αριστερή πλευρά των λιονταριών, τον Μπέντνερ να δεσπόζει μπροστά και τον γερο-Τόμασον να κυνηγάει όλες τις φάσεις (και να σπαταλάει δύο κλασικές ευκαιρίες).

Το Καμερούν ήταν εξαιρετικό, στο καθυστερημένο ντεμπούτο του στο τουρνουά. Έκανε την καλύτερη εμφάνιση αφρικανικής ομάδας, είχε τον Ετό σεληνιασμένο να πωρώνει και να πωρώνεται, πίεσε αφόρητα τους Δανούς στο τέλος και άξιζε έστω ένα βαθμό. Δεν τα κατάφερε και γίνεται η πρώτη ομάδα που βγάζει εισιτήριο επιστροφής. Κρίμα, πίσσα και πούπουλα στον Λε Γκεν, αλλά δεν είναι και για κλάμματα. Δεν έμεινε έξω από τίποτα ξυλοκόπους, αλλά από τους επιγόνους αυτών εδώ.

Για να μπουν στους 16, οι Δανοί θα πρέπει να σπάσουν το ιαπωνικό πρέσινγκ — η ισοπαλία δεν τους φτάνει. Σνέιντερ δεν έχουν για να “εκμεταλλευτούν τις ιδιαιτερότητες της μπάλας” (πολίτικαλυ κορέκτ παράφραση του “το’ πνιξε πάλι”), οπότε θα χρειαστούν καλή δουλειά και στις δύο πτέρυγες (Ρόμενταλ – τσεκ, Γκρόνκιαερ – ?), όλο το ταλέντο του Κιαερ στις μπαλιές 40 μέτρων και τον Μπέντνερ ταύρο.

Από το τελευταίο ποστ μέχρι σήμερα έχουν γίνει πράγματα και θαύματα: η Ελλάδα έκανε νίκη, η Γερμανία έχασε (και θα της κάνει καλό), ένας τραγικός διαιτητής έκλεψε 2 πόντους από το αγαπημένο μου dark horse, ο πρίγκηψ Ουίλιαμ θα πρέπει πλέον να συμπεράνει ότι το πρόβλημα της εθνικής Αγγλίας δεν είναι ο προπονητής (ακόμα κι εγώ να κάθομαι στον πάγκο την ίδια εικόνα θα παρουσιάζουν σε μεγάλα τουρνουά).

Και βέβαια η Οράνιε έγινε η πρώτη ομάδα που πέρασε μαθηματικά στους 16, χωρίς να εντυπωσιάσει. Δεν με ξεγελάει το μηδέν παθητικό (η μόνη μαζί με την Ουρουγουάη που δεν έχει δεχτεί ακόμα γκολ) — οι αντίπαλοί της έχουν δείξει μάλλον υπερβολικό σεβασμό. Κρατάω μικρό καλάθι στα νοκ άουτ κι ελπίζω ο Φαν Μάρβαϊκ να βάλει τον Ρόμπεν έστω και για ένα ημίχρονο στο φιλικό με το Καμερούν. Διόλου απίθανο να πέσει πάνω στον Λίπι στους 16.

Προβλέψεις για σήμερα:

Σλοβακία – Παρανγκουάη 0:1
Ιτάλια – Ζελάντα 2:1
Βραζιλία – Ακτή 2:0

17.06.2010

Checkpoint I

, 11:19 am

Τέλος πρώτης αγωνιστικής. Η γενική εικόνα είναι κάπως φλατ — σαν το ηχητικό χαλί της διοργάνωσης. Κρατάω την εντυπωσιακή πρεμιέρα της Γερμανίας, τον σχεδόν βέβαιο αποκλεισμό της οικοδέσποινας, τη σοβαρότητα της Βραζιλίας, τον αέρα μεγάλης ομάδας που έχουν οι ΗΠΑ, τη χτεσινή βόμβα των Ελβετών. Ιδού το top 10 μου:

1. Γερμανία: τρέχουν, πασάρουν σαν να παίζουν πλεϊστέισιον, κινούνται συνεχώς. Έχει δύσκολο bracket, χρειάζεται καλύτερο δείγμα για να δούμε πόσο μακριά μπορεί να φτάσει.

2. ΗΠΑ: Έβγαλε με άνεση το πιο δύσκολο παιχνίδι του ομίλου. Πέρα από την φάση του πρώτου γκολ, δεν κινδύνεψε. Είναι εξαιρετική τακτικά, έχει φυσική κατάσταση και δεν φοβάται. Αν δεν την γκαντεμιάσω χτυπάει μέχρι και τετράδα.

3. Αργεντινή: θα μπορούσε να είχε ξετινάξει τη Νιγηρία αν δεν ήταν σπάταλη. Φωτιές μπροστά, αλλά λίγο ύποπτη αμυντικά.

4. Βραζιλία: τα βρήκε σκούρα για ένα ημίχρονο με την άμυνα στρείδι της Κορέας, αλλά δεν βγήκε από το πλάνο της και τελικά βρήκε το δρόμο. Οι ενέσεις κυνισμού του Ντούνγκα κάνουν αυτή τη Βραζιλία πολύ δυνατή. Το ερώτημα είναι τι γίνεται αν πέσει πάνω στη φούρια ρόχα στους 16. (Το βέβαιο είναι ότι τα στερεότυπα θα γκρεμιστούν)

5. Χιλή: Ωραία ομάδα, επιθετική μπάλα. Μόλις γυρίσει ο Σουάσο θα είναι και πιο αποτελεσματική. Η μάχη Μπιέλσα-Χίτσφελντ τη Δευτέρα θα κρίνει πολλά.

6. Γκάνα: Έκανε τους Σέρβους να μοιάζουν ομαδούλα. Πολύ δυνατό κέντρο, με τον Γκυάν να οργιάζει μπροστά. Σκέψου να είχαν και τον Εσιέν.

7. Ολλανδία: Άνοστη πρεμιέρα, αλλά καθάρισε δυνατό αντίπαλο χωρίς να απειληθεί. Και περιμένει και τον Ρόμπεν. Ο Ελία θα είναι χρυσή εφεδρεία.

8. Ισπανία: Έσπασε τα μούτρα της με τους Ελβετούς, αλλά παραμένει το πιο σίγουρο bet για τετράδα, ακόμα και σε έναν όμιλο που έχει περιπλακεί, ακόμα και με ορατό πια το ενδεχόμενο να βρει τους Βραζιλιάνους στους 16. Το χτεσινό πάθημα θα τους φανεί χρήσιμο — ο Ντελ Μπόσκε έχει το υλικό για να αλλάξει την εικόνα, αν θέλει.

9. Ιταλία: Κλασική πρεμιέρα-ψυχοδράμα, αλλά δεν ήταν και τόσο κακή — ειδικά από το σημείο που ο Λίπι γύρισε σε 4-4-2. Ντε Ρόσι, Μοντολίβο και Πέπε είναι σούπερ, έρχεται και ο Αντρέα. Η κωλοφαρδία δεν τους εγκαταλείπει ποτέ, οπότε μην εκπλαγείτε αν βρεθούν στην τετράδα έχοντας αποκλείσει Ιαπωνία και Ελβετία =)

10. Ελβετία: Τιμής ένεκεν γιατί καθάρισαν την καλύτερη ομάδα του κόσμου. Ο Ντερντιγιόκ είναι παιχτούρα κι ο Χίτσφελντ αλεπού, αλλά δεν μπορώ να πω ότι θα χαρώ να τους δω στους 16.

Προβλέψεις για σήμερα:

Αργεντινή-Ν.Κορέα: 3-1
Ελλάδα-Νιγηρία: 0-0
Μεξικό-Γαλλία: 1-1

14.06.2010

“A rat-a-tat one-touch jazz odyssey”

, 11:13 am

Από μια άποψη, ήταν ένα ακόμα εντυπωσιακό γερμανικό ξεκίνημα σε μουντιάλ (θυμάμαι πρόχειρα: ’90, ’02, ’06). Από μια άλλη, ήταν ιδιαίτερο. Ο Λεβ κατόρθωσε να στήσει μια ομάδα που αναδίδει ακόμα περισσότερη φρεσκάδα και ποδοσφαιρική joie de vivre από την οικοδέσποινα του προηγούμενου μουντιάλ. Και η εμφάνιση των πάντσερ ήρθε τη στιγμή που το τουρνουά τη χρειαζόταν περισσότερο. Βρήκαμε, τέλος πάντων, κάτι να κουβεντιάσουμε, πέρα από τη βουβουζέλα (ο υπόλοιπος κόσμος, δηλαδή, γιατί στη ΕΡΤ συζητούσαν ακόμα για τις εντεκάδες του Ρεχάγκελ και τις δηλώσεις του Καραγκούνη).

Μπορεί κανείς να πει πολλά για τα λάθη και την αφέλεια των Αυστραλών χθες, αλλά θα αδικήσει τη μεγάλη μπάλα που έπαιξε η Γερμανία. Ήταν απλά φανταστική. Δεν ξέρω πόσο μακριά θα φτάσει γιατί είναι πολύ νέα ομάδα, έχει σχετικά δύσκολο bracket και παίζει να βρει μπροστά της μάστορες του ποδοσφαιρικού κυνισμού, που δεν θα της δώσουν ούτε για πλάκα τους χώρους που είχε χτες. Αλλά με συνεκίνησε nonetheless. Και έφαγε το ψωμί της Οράνιε — είχα μια αμυδρή ελπίδα ότι θα ήταν οι δικοί μου που θα έκαναν σεφτέ στις επιβλητικές εμφανίσεις.

Οι Σέρβοι ήταν σκέτη απογοήτευση για 70 λεπτά. Έχασαν κατά κράτος το κέντρο, αναλώθηκαν σε μακρινές μπαλιές, έμοιαζαν ξεχαρβαλωμένοι — και όταν ξύπνησαν ήταν αργά. Δεν αποκλείεται να κοντράρουν τη Γερμανία μεθαύριο, αλλά θα χρειάζονται ένα μικρό θαύμα από τους Αυστραλούς για να μείνουν σε τροχιά πρόκρισης. Εκτός συνταρακτικής ανατροπής, θα είναι σπίτι τους μέχρι τις 25.

Σήμερα τα ωραία — σε παρένθεση οι φοβερές προβλέψεις μου: Ολλανδία-Δανία (2-1), Ιαπωνία-Καμερούν (0-1), Ρίνο-Παρανγκουάη (1-1).

* Ο τίτλος από ατάκα του Σκοτ Μάρεϊ στο liveblog του Guardian.

13.06.2010

Ο Ντιέγκο και οι άλλοι

, 11:35 am

Δεν με πιστεύω που το λέω αυτό, αλλά η παρουσία του Ντιέγκο στον πάγκο κάνει την Αργεντινή σχεδόν συμπαθή. Παίζει να πήρε περισσότερα πλάνα κι απ’ τον Μέσσι χτες, και δικαίως. Η χαρά του ανεπιτήδευτου. Κυνηγούσε την μπάλα, πανηγύριζε σαν μικρό παιδί, ήταν στιγμές που έμοιαζε έτοιμος να μπουκάρει μέσα στο γήπεδο να καθαρίσει το ματς, να σβήσει τη φωτιά γύρω απ’ την οποία χόρευαν ριψοκίνδυνα ο Λίο κι η παρέα του. Ακόμα και στις λίγες στιγμές που έπαιρνε επιτηδευμένο ύφος, πάλι ανεπιτήδευτος ήταν =)

Στα τεχνικά, έχω την εντύπωση ότι ο Λάγκερμπακ σεβάστηκε την Αργεντινή περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν. Ούτε την ανάπτυξη του αντιπάλου κατάφερε να σταματήσει με τη διπλή ζώνη άμυνας, ούτε χτύπησε τις αδυναμίες του — άμυνα αργή και ασταθής, ειδικά στα άκρα. Όταν ξεθάρρεψε στο δεύτερο ημίχρονο — κι αφού ο Ενιεάμα είχε σώσει μισή ντουζίνα γκολ — η Νιγηρία άρχισε να φαίνεται απειλητική. Too little, too late. Η μπιανκοτσελέστε, απ’ την άλλη, έκανε το παιχνίδι της και είχε εξαιρετικά διαστήματα. Σ’ αυτό το τουρνουά θα ζήσει και θα πεθάνει με την αποτελεσματικότητα της επίθεσής της. Αν είναι σπάταλη όπως χτες, μπορεί και να μη φτάσει ούτε στους 8.

Το βράδι είδαμε το πρώτο πολύ δυνατό ματς του τουρνουά, με τους Αμερικανούς να παίρνουν δίκαια την ισοπαλία, Green notwithstanding. Ο Μπράντλεϊ ήταν πολύ διαβασμένος. Πήρε την αριστερή πτέρυγα με τον Ντόνοβαν και τις κούρσες του Τσερούντολο, εξουδετερώνοντας τον Κόουλ, έπνιξε τον Ρούνι και, με εξαίρεση τη γκάφα στο 5′, μπλόκαρε Τζεράρντ και Λάμπαρντ. Κι όλα αυτά χωρίς να ταμπουρωθεί. Θα μπορούσε και να είχε κλέψει το ματς στη φάση που ο Άλτιντορ πέρασε σαν σταματημένο τον ταλαίπωρο τον Κάραγκερ. Η απουσία του Φέρντιναντ θα κοστίσει στους Άγγλους.

Το μεσημέρι στο Πορτ Ελίζαμπεθ, η Ελλάδα έδωσε ένα φτηνό γκολ στο 7′ και βγήκε εκτός μουντιάλ. Μπάλα δεν μπορείς να παίξεις. Αν δεν μπορείς ούτε να αμυνθείς, αν δεν έχεις και λίγη τύχη, πας σπίτι σου.

Για τα σημερινά δεν έχω προβλέψεις. Περιμένω να δω πόσο δυνατοί είναι οι Σέρβοι (η δική τους πορεία μπορεί να αλλάξει την εικόνα του τουρνουά), και πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η Γερμανία χωρίς Μπάλακ.

12.06.2010

Les étoiles s’alignent

, 9:08 am

Με πιάνουν τα γέλια όταν σκέφτομαι τον πανικό που θα πάθαινε ο χαρτορίχτης του Σεν Ντενί αν ο Γκοβού έσπρωχνε στα δίχτυα την πάσα-μισό-γκολ του Ριμπερί στο 7′. Μετά από ένα παραδόξως δυνατό ξεκίνημα, οι μπλε γύρισαν στο γνωστό μόουντ πρεμιέρας: αγγαρεία, προσεκτικά, χασμουρητό, άστο-θα-σκοράρουμε-μεθαύριο. Ο Γκουρκούφ πνίγηκε — μάλλον αναμενόμενα — ανάμεσα στα αμυντικά χαφ της Ουρουγουάης, ο Ανελκά είχε άχαρη δουλειά απέναντι στο 3-5-2 αλλά παίζει να είναι κι ο πιο άσφαιρος στράικερ μεγάλης δύναμης στο φετινό Μουντιάλ, ο Ριμπερί λίγα πράγματα. Απέναντι μετριότητα — εκτός κι αν βάλουν κάτω την οικοδέσποινα, οι Ουρουγουανοί δεν έχουν πολύ μέλλον.

Όπως φάνηκε στο πρώτο ματς, αυτό που ουσιαστικά έσωσε την πρεμιέρα, οι μπαφάνες θα είναι σκληρό καρύδι. Θα μπορούσαν να είχαν ρίξει στο καναβάτσο τους επιπόλαιους Μεξικάνους και δε θα εκπλαγώ αν πάρουν το ματς με την Ουρουγουάη. Αν όχι, τα πράγματα θα είναι σκούρα — να δω τον Ντομενέκ να παίζει τρίτο ματς με τα δεύτερα και θα φάω το πληκτρολόγιό μου.

Γρήγορες προβλέψεις για τα σημερινά:

Ν. Κορέα – Ελλάδα: τρέξιμο, ξύλο, πανικός στα μετόπισθεν με τον Παρκ. Οι Κορεάτες δεν είναι πάνω απ’ το ταβάνι το χαμηλό, το μπετόν αρμέ, αλλά αν δεν κάτσει κάποιο στημένο, τα πράγματα είναι δύσκολα. 1-0

Αργεντινή – Νιγηρία: Εδώ μπορεί να παίξει ρόλο το βάρος των προσδοκιών, αλλά η ώρα που θα πνιγεί η Αρχεντίνα δεν έχει φτάσει ακόμα =) 3-0

Αγγλία – ΗΠΑ: Αν δεν είχε Καπέλο, θα έβλεπα έκπληξη νίκη των γκρίνγκος. Σκληρό και μάλλον κλειστό ματς, όμως άλλο Ρούνι κι άλλο Άλτιντορ. 1-0

(Αν παίζετε στοίχημα, θα είναι χρήσιμο να ξέρετε ότι το ’06 είχα ξεκινήσει με 0/10 ή κάτι τέτοιο =)

10.06.2010

-1

, 11:28 am

Κι ενώ το πλοίο της αγάπης, που σάλπαρε αρχές του μήνα από το Μακαό, καταφθάνει σύντομα στο Κέιπ Τάουν υπό τους ήχους της βουβουζέλ, κι ενώ ο Ρίνο ψάχνει ίντερνετ καφέ στη Μπουμαλάνγκα, κι ενώ ο Κράμερ ετοιμάζεται πυρετωδώς για μεγάλες αναλύσεις, κι ενώ εγώ κλείνω τρίτη μέρα σερί με μπρόκολο και πράσινο τσάι για να κάνω χώρο για τις πίτσες που έρχονται κι ενώ οι λοιποί κοντριμπιτέριδες θα υποστούν αφόρητες πιέσεις να επανακάμψουν, αντί προλόγου θα κάνω ένα rewind στον Ιούλιο του ’06, όταν έκλεινα το μουντιαλικό interlude με τραβηγμένες προβλέψεις για τους πρωταγωνιστές του 2010.

2010

Η κυριακίλα που ανέκαθεν έπνιγε τον πλανήτη την ημέρα του τελικού του Μουντιάλ ήταν ακόμα πιο έντονη φέτος. Ζιντάν, Ρονάλντο, Ρομπέρτο Κάρλος, Καφού, Φίγκο, Λάρσον, Μπέκαμ, Βιεϊρά, Τουράμ, Καναβάρο, Νέντβεντ, Κόλερ, Πομπόρσκι, Φαν Νίστελροϊ δε θα ταξιδέψουν στη Ν. Αφρική (;) το 2010 – τουλάχιστον όχι σαν παίκτες. Αλλά, μ’ εξαίρεση το Ζιζού και ίσως το Ρονάλντο (που ουσιαστικά είχαμε χάσει απ’ το ‘99), κανείς τους δεν είναι αναντικατάστατος.

Ο μπουφές των νοτιοαφρικανών θα έχει:

* Τη Βραζιλία που φέτος είδαμε μόνο για ένα ημίχρονο
* Την Αργεντινή του 23χρονου Λίο Μέσι (τρομακτική σκέψη),
* Την Ολλανδία των Χούντελαρ, Ρόμπεν, Φαν Πέρσι και Αϊσάτι,
* Τη Γαλλία των Ριμπερί, Μεξές, Τικό, Μπεν Αρφά, Νασρί (ίσως και τον 33χρονο τότε Τιερί Ανρί στο τελευταίο του Μουντιάλ),
* Την Αγγλία των Τζεράρντ, Ρούνι και – μακάρι – Όουεν,
* Την Ισπανία των Φάμπρεγας, Ινιέστα και Κρκιτς (αρχίστε τις γκουγκλιές =),
* Τη Γερμανία των Ποντόλσκι – Σβαϊνστάιγκερ,
* Το Μεξικό των παγκόσμιων πρωταθλητών νέων Βέλα – ντος Σάντος,
* Την πρώτη αφρικανική ομάδα στους 4 (όλα μου τα λεφτά στους φοβερά ταλαντούχους “Ελέφαντες” του Μάρκο Νε =)

και βέβαια, την Ιταλία του χαλκέντερου αρχηγού Ρίνο Γκατούζο!

Υπομονή. Τα πρώτα 4 χρόνια είναι τα δύσκολα.

Φυσικά έπεσα έξω σχεδόν σε όλα τα τολμηρά — τέσσερα χρόνια μοιάζουν πάρα πολλά την επομένη του τελικού, ελάχιστα σήμερα. Ο Κάρλος Βέλα, τότε σούπερσταρ στη σκηνή των νέων, έκανε μια δυνατή σεζόν με την Άρσεναλ πέρσι, αλλά φέτος έκανε βήματα πίσω. Τώρα παίζει και να βλέπει τον Κουαουτέμοκ Μπλάνκο (how about that!) από τον πάγκο. Ο διόσκουρος Τζόναθαν ντος Σάντος, που μόλις φέτος άρχισε να παίρνει λίγο χρόνο στην πρώτη ομάδα της Μπάρσα, κόπηκε πριν το ταξίδι στη Νότια Αφρική [γήρας: ο διόσκουρος είναι ο αδερφός του, ο Τζιοβάνι, που λογικά θα είναι στην ενδεκάδα]. Ο Αϊσάτι πνίγηκε στον Άγιαξ του Μάρτιν Γιολ και έμεινε εκτός, ο Χούντελαρ είναι εκεί, αλλά δεν θα κάνει και θραύση. Ο Μεξές δεν έπαιξε το ’06, δεν παίζει ούτε φέτος, Μπεν Αρφά και Νασρί κόπηκαν νωρίς, ο δε Τικό κάπου πρέπει να βρίσκεται σήμερα, πάντως όχι στο Κέιπ Τάουν. Ο Μπόγιαν έφτασε κοντά, αλλά δεν είναι στους 23 του Ντελ Μπόσκε — ίσως το πιο εξκλούσιβ γκρουπ στη Ν. Αφρική.

Οι αποχαιρετισμοί μου ήταν ως επί το πλείστον δικαιολογημένοι. Μόνο ο καπετάν-Φάμπιο κατάφερε να νικήσει το χρόνο — και να φιγουράρει και στη ρεκλάμα της χρονιάς. Μαζί με τον Κοκορόμυαλο, που παρέλειψα από τον μπουφέ, μάλλον πικραμένος ακόμα από το άδοξο τέλος της Οράνιε στα δόντια του Φελιπάου.

Αυτά τα ολίγα και επιδερμικά από εμένα, την τεχνική ανάλυση την ετοιμάζει η Δήμητρα.

23.03.2010

219

, 2:09 am

Χθες τα ξημερώματα ο Ομπάμα κέρδισε την προεδρία του. Και με τον τρόπο που την κέρδισε ξανάφερε κοντά του σχεδόν όλους όσοι είχαν βγει στους δρόμους για να σπρώξουν την ιστορική του καμπάνια το 2008. Δεν είναι υπερβολικό να πει κανείς ότι οφείλει μεγάλο μέρος αυτής της ανατροπής στην απροσδόκητη νίκη του Σκοτ Μπράουν στη Μασαχουσέτη. Ήταν εκείνη η τρικλοποδιά που τον στρίμωξε στη γωνία, και τον ανάγκασε να πάρει ρίσκα που λίγοι περίμεναν ότι θα πάρει. Η εικόνα του άτολμου πολιτικού καταρρίφθηκε και το διαφαινόμενο Βατερλό ο Ομπάμα το μετέτρεψε σε προσωπικό θρίαμβο. Ποιός θυμάται τον Τζο Λίμπερμαν;

Στον αντίποδα οι ρεπουμπλικανοί: η θυμική — τι θυμική, υστερική — δεξιά, που, παρασυρμένη από την έπαρση και την αδιαλλαξία των ακραίων της ταγών κατάφερε να περιχαρακωθεί και να ηττηθεί. Ο θρίαμβος του Γενάρη είναι σήμερα Βατερλό.

Οι Δημοκρατικοί θα δουν την κοινοβουλευτική τους πλειοψηφία να συρρικνώνεται (πάντως όχι να ανατρέπεται) στις εκλογές του Νοεμβρίου. Αλλά η μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας πέρασε και όπως δείχνουν ιστορία και κοινή λογική δεν πρόκειται να ανατραπεί — ο χρόνος δουλεύει υπέρ της. Αλλάζοντας ουσιαστικά το πλέγμα προσδοκιών που έχει ο αμερικανός πολίτης από την κυβέρνησή του στο θέμα της ιατροφαρμακευτικής ασφάλισης και περίθαλψης, η μεταρρύθμιση Ομπάμα ανοίγει τον δρόμο για την καθολική ασφάλιση με τρόπο που ίσως ούτε η Medicare του Λίντον Τζόνσον, ένα από τα μεγαλύτερα νομοθετικά τρόπαια των liberals, δεν είχε πετύχει.

15.03.2010

Επιδοτήσεις φωτοβολταϊκών: για ποιούς και γιατί;

, 12:10 pm

Δύο από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι αναπτυγμένες χώρες του πλανήτη είναι οι κίνδυνοι που εγκυμονεί η κλιματική αλλαγή και η σταθερή φυγή βιομηχανικών θέσεων εργασίας προς τις αναπτυσσόμενες οικονομίες της Κίνας και της ΝΑ Ασίας. Πιο επείγον από πολιτική και κοινωνική σκοπιά είναι το δεύτερο πρόβλημα καθώς ο μετασχηματισμός της βιομηχανικής οικονομίας σε οικονομία υπηρεσιών φαίνεται να απειλεί τη βιωσιμότητα του Κράτους Προνοίας — μιας κοινωνικής κατάκτησης βασισμένης στην ευημερία που έδωσαν οι βιομηχανικές δουλειές σε πλατειά κοινωνικά στρώματα στο δευτερο μισό του 20ου αιώνα.

Ως συνδυασμένη λύση των δυο προανεφερθέντων προβλημάτων έχει προταθεί η στροφή προς την «πράσινη» ανάπτυξη. Υποστηρίζεται, δηλαδή, ότι η επιτακτική περιβαλλοντική ανάγκη να αντικαταστήσουν οι ανανεώσιμες πηγές (ΑΠΕ) τους υδρογονάνθρακες ως κύρια πηγή ενέργειας, μπορεί να πυροδοτήσει μια νέα βιομηχανική ανάπτυξη στις πλούσιες χώρες και να δημιουργήσει θέσεις εργασίας που θα ξαναφέρουν μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού στη μεσαία τάξη. Δυστυχώς, αυτοί οι στόχοι δεν είναι αυτόματα συμβατοί. (more…)

27.01.2010

Stevenote ’10

, 7:49 pm

8.41: Γράφω στο CiL αλλά μάλλον θα εμφανιστούν μεθαύριο =). Πρώτες εντυπώσεις: πολύ όμορφο, καλό battery life (στα χαρτιά, γιατί δεν πιστεύω ότι με πολύ browsing ή gaming θα πιάνει τις 10 ώρες), τα μέχρι τώρα demos (games, NYT) περίπου αναμενόμενα. Το hardware: ο επεξεργαστής (“the Apple A4; it screams”) θα σηκώσει πολλή κουβέντα, κάπως περίεργη και η επιλογή του IPS display (που απ’ ό,τι καταλαβαίνω δεν είναι ακριβώς πρώτο στη λίστα energy saving display τεχνολογιών). OS: apparently no multitasking, yet.

8.11: iPad it is! [full specs]

8.05: Στιβ επί σκηνής, ξεκινάει με παλιά φωτογραφία του με τον Woz. Tell tales, tell tales…

8.04: Και η φωτογραφία της τελευταίας στιγμής που εμφανίστηκε πριν 5-6 ώρες στο Engadget. Είτε early prototype, είτε κάποιο από τα τερατώδη μοντέλα που στέλνουν στους σοφτγουεράδες για να μη διαρρεύσει το τελικό ντιζάιν του Ive. Κάποιος θα χάσει τη δουλειά του για ένα πάνελ — και δεν φαίνεται καν αν είναι OLED =)

8.03: Περιμένοντας τον σφυγμό του CoverItLive, μια ενδιαφέρουσα είδηση: Apple Wins iChat and Major Tablet Patent Prior to Launch.


Βραδιά σχεδόν απλησίαστων προσδοκιών για το Στηβ η αποψινή. Όλη η προσεκτικά χορογραφημένη υστερία των τελευταίων μηνών δείχνει ότι το tablet (my guess: iPad) δεν θα είναι ένα “χόμπι” για την Apple — όπως είναι π.χ. το Apple TV. Και δεν θα είναι ούτε ένας απλός e-reader, ούτε μια απλή παιχνιδομηχανή. Όπως κι ο Alan Kay, δεν περιμένω τίποτα λιγότερο από την πιο φιλόδοξη προσπάθεια επανεφεύρεσης του προσωπικού υπολογιστή από το 1983.